Boog. En pijl

Vroeger wilde ik liever indiaantje spelen
dan een cowboy. Soldaatje kon ik velen
Naast lezen wilde ik best meedoen
al was het zonder klapperpistool toen

Vuurtje stoken, schieten met proppenbuizen. Ook dat
Zelfs trekbommetjes heb ik geloof ik ooit gejat
Bij opa en oma uit logeren: nieuwjaarsdag
waar de straat met rood bezaaid lag

Fascinerend toch al dat licht en geknal
Voor even, voor iedereen, is het bal
machtig, groots, samen onoverwinnelijk
lotgenoten van de tijd, onverbiddelijk.

#’t beste

foto Vuurwerk 31 dec 2018
Vuurwerk 31 dec 2018

Wat is het leven

Wat is het leven mooi
Wat is het leven lelijk

Een luis zal dat toch niet denken
evenmin een giraffe, of een luipaard
een vliegende mantelmeeuw
of een eekhoorn wat dat betreft
en zelfs die eertijdse tyrannosaurus rex
om van planten en schimmels niet te spreken
en, o ja, levens van het water
dat altijd al meer besloeg dan land

Aan wie is het, was het, voorbehouden
dat besef van mooi en lelijk
en eventueel van zinloosheid zover uitgerekt
dat er ook niks anders rest
dan te koesteren, wat goed doet.

Vol verwachting

Zij – en vele met haar –
dragen – en niet zomaar –
niet alleen maar wat altijd al
zo te pas komt; nu ook nog ‘s
in de buik een leven meer

En al gebeurt het keer op keer
die geboorte in de wereld, in de tijd
eerst onbeholpen en kwetsbaar nog, onschuldig
al ben je nog zo voorbereid
al dat drinken, slapen, vasthouden, zorg, veelvuldig
is het devies, maar als het naar je lacht
vol vertrouwen zich overgeeft aan jouw kracht

een groter kleintje kun je niet verwachten.

 

(Geïnspireerd door en voor W. )

Vóór bij

Hoe mooi is het niet
des te meer
dat je schoonheid kan ervaren
en liefde
en verdriet
en zo nog wat meer
al is ook dat vermogen alleszins
verklaarbaar
al is uiteindelijk alles zonder doel
– hoewel uiteindelijk zowel plaats als tijd
naar het zich laat aanzien
óók, evenzo, zaken zijn van ervaring.

Stenen hebben geen recht om te vallen

Rechten bestaan niet, niet van nature, niet buiten wat mensen zelf aan rechten “verzinnen”, ontwerpen en vastleggen. Ook het zogenaamde Recht Van De Sterkste bestaat dus niet.

[ En daarbij maakt het niet uit of je dat begrip ‘sterk’ letterlijk opvat als fysiek sterk, of meer figuurlijk als slim of meest aangepast aan de omgeving]

Dat in de natuur sterkeren – in letterlijke óf figuurlijke zin – een grotere kans op overleven hebben en meer kans om zich voort te planten, dat is geen kwestie van recht, maar van de wijze waarop dingen nu eenmaal lopen; net zoals dat van alles onderhevig is aan zwaartekracht en dat dat valt binnen het domein van natuurwetten en ook niet binnen het domein van rechten (en plichten). Een steen heeft geen recht om te vallen.

Trouwens, vergelijkenderwijs, ook goed en kwaad bestaan dus niet, niet van nature.

Schoon schip

Als je wereld klein is
– en vergeleken met alles
is alles natuurlijk klein;
maar dat terzijde –
Als je wereld klein is
en je weet niet meer
voorbij de horizon te kijken
je weet niet meer te dromen
Als je wereld écht klein is
dan rest niet veel.

Goedmakers?

Waarom zouden nazaten van onrecht recht hebben op compensatie van de nazaten van daders? Ik denk dat heel veel mensen net zo goed daders van onrecht kunnen of hadden kunnen zijn, als ze in zo’n beetje dezelfde omstandigheden leefden als de daders in kwestie.

En ten tweede: dat mensen slachtoffer zijn van onrecht, maakt een slachtoffer, buiten het onrecht in kwestie, niet meteen onschuldig of goed: slachtoffers kunnen ook zelf daders zijn, al gaat het om verschillende kwesties. Mensen zijn altijd méér dan alleen slachtoffer, maar dat zowel ten goede als ten kwade, zogezegd.

Ten derde: welke rijkdom is ooit eerlijk en rechtvaardig vergaard, zónder dat het ten kosten gaat van anderen? (om van milieu en natuur in deze niet te spreken)

Zondagochtendoverpeinzing [op zaterdagmorgen]

Zeggen “Ik ben overleden” of iets als “Ik ben dood”, dat kan hoogstens in figuurlijke zin worden verstaan. In letterlijke zin opgevat, dan wordt dat wel raar, paradoxaal.

Maar wacht, zeggen dat iemand anders overleden is, zo van “Die is overleden”, dat wordt zonder mankeren als onproblematische zegswijze aanvaard. Tegelijk is het zo dat je op die manier nog steeds een eigenschap toebedeelt, namelijk ‘overleden’ of ‘dood’, aan iemand. Alleen, “diegene” is niet meer. Zelfs het gebruik van woorden die verwijzen naar en met een begrip als “iemand” terwijl “die” dood is, hebben iets inherents tegenstrijdigs. In ons taalgebruik ontkomen we er niet aan om overledenen in leven te houden, te doen alsof of iemand nog bestaat, al is het maar figuurlijk, in het universum van de taal.

Naast dat onontkoombare in onze taal, houden we vaak ook in meer directe zin mensen figuurlijk in leven door zegswijzen als bv. “Schat, jij was de grootste vriend die ik maar kon hebben”, door dus een dode letterlijk toch aan te spreken, alsof die je nog zou kunnen horen. “Rust zacht” op grafstenen bv. is óók zoiets. Overigens kan je ook wel zo in negatieve zin over iemand spreken, een overledenen aanspreken, bv. “Je was een verschrikking voor anderen. Het is maar goed dat je er niet meer bent, klootzak ! ” Lees verder “Zondagochtendoverpeinzing [op zaterdagmorgen]”

Vanzelfsprekend

Natuurlijk zijn er heel veel
die weinig moeten van de mens
buiten hen zelf, ’t vertrouwde
die niks moeten bijvoorbeeld
van god, hemel, noch van gebod
– of juist zich ophangen aan precies dat –
Misschien dat ze echt wel geloven
in een wereld ook voor hun nazaten

Zouden over een paar honderd miljoen jaar
– of een miljard of zo –
onze aardlagen in wat millimeters uitsluitsel geven
over wat zich zoal nu afspeelt?

Teveel kunnen in te korte tijd?
Teveel om te handelen naar goed en kwaad?

Medeleven vereist samen leven

Door vanuit alle goede bedoelingen meer en meer regels en wetgeving te maken, juist om rechtvaardigheid te vergroten en onrechtvaardigheid te voorkomen, kan men zonder noodzaak – of met kleinere noodzaak – van onderling menselijk contact zaken regelen en oplossen.

Ook door de toename van sociale media, laat staan met de huidige opkomst van AI, hoeft men steeds minder in direct contact te staan met anderen. Hm, dan hoeft het niet te verbazen toch dat empathie – medeleven – minder wordt? Voor medeleven zal men samen moeten leven….

[ Overigens: samen leven betekent ook dat men zich ook meer direct aan elkaars gedragingen kan storen; dat ook. In een waarachtige samenleving zal men zich meer écht tot elkaar moeten verhouden, dan in een samenleving die als los zand aan elkaar hangt. ]

Meezit

Het heelal is best wel groot
Zo zijn ieders gedachten onmetelijk
Zij het groot, zij het klein
Vluchtig, vergankelijk zowiezo
al reiken ze naar verten
die niet eens bestaan

Dromen doe je in je eigen tijd
Soms brengt ’t je wat verder
– waarheen dan ook –
Sommigen is dan zelfs gegeven
dat hun naam nog eeuwen later wordt gekend
zonder hun medeweten; dood en zo
maakt ieder weer spreekwoordelijk gelijk

Het zal dan wel
dat je beter koestert
wat warm is en liefdevol

Een beetje geluk
heb je dan maar beter bij voorbaat.