Passant

Zelden sta ik er bij stil
maar regelmatig
ben ik een fietser, een fiets
zoals de juf haar klas waarschuwde
voordat de kleuters zouden oversteken

Ook ben ik wel een collega, een contact
een buurman, een klant, een luisterend oor
een muziekliefhebber, een geval, wat dan ook

Een vrouw, dat ben ik dan weer niet
noch wat dan ook van zoveel etiketten

Je kan er een punt van maken
maar liever ben ik mezelf
in weet ik niet hoeveel gedaanten

Bestempel maar zoveel je wilt
voor ’t gemak, waar ’t zoal van pas komt
allemaal, van moment tot moment
blijft er niks van over, niks
om je aan op te hangen
als je adem haalt en dergelijke

Gebeuren

Dag voor dag
word ik steeds een dag
ouder. Sta ik er
niet altoos bij stil
of zeg ik gedag
bijvoorbeeld tegen pa of ma
tegen wie ook maar mij na staat

Ondertussen word ik kaler
en zo nog wat meer

Wat zal ik
als ik echt oud ben, zo oud
dat ik er alleen voor sta, voor ’t leven
als ik alleen
alleen nog naar adem kan happen?

Het maakt niet uit, edoch

Nee, ik hoefde het me
niet af te vragen waarvandaan
de schelpen kwamen
die ik daar tegen kwam

om ze te zien liggen
als lege omhulsels, desalniettemin
als parels, als raadsels, als vormen
om tot me te nemen
op een strand
zij het leeg, zij het niet zo
tegen een blauwe lucht, tegen
egaal grijs of gewoon maar bij zonsondergang.

[ foto: Schiermonnikoog, 3 juni 2012 ]

Blinddoek

Bind mij er maar één voor
voor de ogen. Dan rest nog
alleen wat ik hoor, wat ik voel
om van reukzin niet te spreken
Ik kán niet meer. Misschien
zo af en toe trek ik even
die blinddoek omhoog
om in ’t voorbijgaan te kijken
naar de wereld, hoe de wereld
er aan toe is, wat er zoal
zich afspeelt, zich voltrekt, zich blind
in de afgrond stort, wapperend
met armen wijd als vleugels
dansend op benen als op vast grond.

Passé

Loop je daar zomaar
voorbij en ik wist
geen woorden te vinden
al keek ik je aan
en mijn ogen uit

Zo gaat dat
als een stokstaartje
een oogje heeft op een gazelle
als een (Jonathan Livingston) zeemeeuw
verblind wordt door een ijsbeer

Het hart is groot
Het hoofd nog groter
En leven is sowieso aan de orde
(Hoe? Dat laat zich raden.)

Her en der, vroeger, later

Had je het al gehoord?
Van de wereld? Overal?
Een paar honder jaar of zo geleden
Ach toen was de mens niet anders
Maar Jan met de pet wist niet
dat de aarde rond was

Zelfs velen met een kroon
of gewapend met emblemen, wat dies meer zij
konden daar met hun hoofd niet bij
maar deden wat ze konden
naar eigen dunk

Voor Jan met de pet waren ze
als een storm, een stormvloed
als een lawine, als een brand
deel van de natuurlijke wanorde der dingen
die je zou willen mijden als de pest

al was ieders wereld nog zo klein.

Wereldtoneel, zoveelste bedrijf

De kwestie Groenland
Zo absurd; voldoende
om de boel te laten
instorten, te laten ontploffen

Eens te meer het zicht ontnemend
aan wat op de voorgrond zou moeten staan
de rollen oneerlijk – zo niet dwaas – verdeeld

Het wereldtoneel kent dan ook
geen regisseur, geen decormeester
maar speelt zich daarop af
met zelfbenoemde dramaturgen.

Verpozing

Strakjes ben ik er
niet meer, evenmin als jij, evenmin
als wie dan ook, wat dan ook

en in de tussentijd
ben ik maar beter
– de wereld daargelaten
en al dies meer zij

Is het net in pak
is het in rok, een jurk met armen
bloot en huppelend over ’s heren wegen
of bedachtzaam op je gemak

laten we elkaar
in de ogen blijven kijken
warmte voelen, warmte geven
bij leven.

Houvast

Om maar wat te noemen:
Soedan, Rusland en Oekraïne, Israël en Palestina
de VS en weet ik niet wat, China niet te vergeten
Jemen, Iran, Pakistan

Het is bij de beesten af hoe de mens
zich als een beest gedraagt, zo her en der

Alhoewel dat beesten geen recht doet:
zoals de mens zo wild tekeer gaat
dat gaat voorbij nog
aan wat wild is

Uniek de mens toch
zoals die uit kan blinken
zij het wreed, zij het schoon.

Binnenstebuiten

Dat kan dus ook
dat je een nieuw jaar ingaat
zonder vader en zonder moeder
of zonder wie ook maar hun rol vervulde

Dat kan dus ook
dat een nieuw jaar je overvalt
waar geen plaats meer is
voor je zoon of dochter
behalve in gedachten

Dat kan dus ook
dat een nieuw jaar zich aandient
en je je nauwelijks gedragen weet
door wie dan ook of wat

en trek je je aan je haren omhoog
en heb je nog warme woorden over
zolang je nog wat open staat
en de wereld en de mensen nog wat
binnen laat.