Geen zin om te slapen, enerzijds, anderzijds

Wacht even. Een moment nog
al houdt de slang van vermoeidheid
me in zijn greep, grijs en oud, geslepen
Laat me ten minste nog dit mee-
krijgen en geven voor de nacht aan
om nog uit mijn dagelijkse dag te peuren
wat toch ergens in de boezem ligt
tussen het hartkloppen door

[heen]
Ik ging mijns weegs nog door de ochtendmist
de stad was zo stil en je kon de lente
al bijna raken. Veel merels en in de schaduw
van het bosje met de daslook was
de dode reiger weg en op vermolmde stammen
vieren zwammen met brede hoeden hun feestmaal

[terug]
Ik ging mijns weegs en verwelkomde zonnebaders
en menigeen in korte mouwen verleidde mij
tot het uittrekken van m’n suède nachtblauwe jas
op weg voor het weekend voor de open brug
op mijn gemak op weg
naar een geleverd zwangerschapskussen
waar ik een verzwaringsdeken had besteld
en met gemak heb terug gestuurd
met drie keer dan het vriendelijk meisje
van de balie van de super tot gevolg
– alle kleine beetjes helpen –

[uitgedoofd]
de slaappil – nu een week – zet geen zoden aan de dijk
in mij houdt genoemde slang nog steeds zijn leger
maar ergens in me schuilt muziek, is het warm en geborgen
wie weet houd ik ‘m deze keer toch in toom
en bovendien gaat het regenen
en een wekker zetten hoeft ook al niet
Ik zie een beetje uit naar morgen.

Nieuwsverslaving

Waarom men wél veel nieuws blijft volgen (al dan niet over Oekraïne) ondanks dat men er zelf dan niet goed van wordt? Naast gewoon nieuwsgierigheid en/of belangstelling, dacht ik vanmiddag óók dat velen het nieuws volgens ergens toch uit onzekerheid over de toestand in de wereld en dus onzekerheid en wellicht zelfs angst hoe zelf daarin en daarmee te leven, vanuit het idee dan om door méér kennis dan meer greep te krijgen op leven en de wereld. Helaas voedt die extra informatie, al die (veronderstelde) feiten, denk ik juist de onzekerheid en mogelijk zelfs angst en werkt het dus eigenlijk zelfs net andersom dan men beoogt… : men beoogt met meer kennis meer gemoedsrust te verkrijgen, maar het vergroot juist de onzekerheid. Wellicht omdat een stortvloed en beelden zonder een (kennis)kader alleen ook maar dát is: een stortvloed… die men vervolgens zelf nog maar weer ’s moet zien te plaatsen…

Overpeinzing [ Wat er al niet was, kan ook niet verloren gaan ]

Natuurlijk, als ik geboren zou zijn in Oekraïne dan zou ook ik smeken om échte militaire hulp en echt actief ingrijpen vanuit andere landen, bv. die aangesloten zijn bij de NAVO. Ik zou niets te verliezen hebben.

En ook hier in ’t westen zijn er (zat) die argumenteren dat we moreel gezien wel zouden moeten, want wat zijn onze zogenaamde westerse normen en waarden anders waard?

Noem mij cynisch, maar zelf denk ik dat wanneer het gaat om het handelen tussen staten, dat moraliteit niet of nauwelijks ooit echt leidend is geweest. Vaak wordt het handelen van landen bepaald door welbegrepen eigenbelang. Soms kan dat “mooi” samenvallen met naar buiten toe vooropgesteld moreel handelen. En ja, heel langzaamaan zijn er ook wel tekenen, stapjes die worden gezet naar ook meer wetten en regels, mensenrechten en moraliteit, op het vlak van het wereldtoneel (De VN, het Gerechtshof ). Maar hoe belangrijk ook, het stelt allemaal weinig voor, zeker vergeleken met hoe binnen landen zelf normen en waarden worden hoog gehouden en zijn vast gelegd in wet- en regelgeving, als het dus gaat om verhoudingen tussen burgers onderling, tussen burgers en bedrijven en tussen burgers en hun eigen overheid.

Het idee dat je op het wereldtoneel je normen en waarden zou verkwanselen door niet in te grijpen is denk ik daarmee een loze bewering: wat er nooit was – of nauwelijks – dat kan ook niet of nauwelijks teloor gaan. Waar mensen zelf wel waarden en normen hebben, geldt dat niet of nauwelijks – of nog veel minder – voor staten als het gaat om het handelen van staten zelf tov elkaar. (Pragmatisme en eigenbelang zijn dan eerder of openlijker leidende principes)
En dan hebben we nog het volgende gegeven: hoe groter, zo niet catastrofaler, de gevolgen van iets kunnen zijn, des te kleiner het risico daarvan men aanvaardbaar acht. Daar zullen mensen zelf ook nog wel hun normen en waarden in mee willen laten wegen, maar hoe zwaar men die wil laten mee wegen als het gaat om massale oorlogsdoden in ten minste heel europa (mogelijk tientallen zo niet nog méér mensen die omkomen) ??

En dan is er óók nog het volgende: dat zónder ingrijpen mogelijk heel veel Oekraïners omkomen, maar dat mét ingrijpen zeker net zoveel Oekraïners omkomen – Rusland zal écht niet zomaar zijn verlies toegeven en zich erbij neerleggen; in dat geval lijkt me zelfs reëel dat Poetin en zijn leger zelfs eerst nog wat tactische kernwapens inzetten in Oekraïne, zelfs al zou dat een vorm van zelfmoord zijn. En dat in het laatste geval, als we zouden ingrijpen, er zelfs nog dus veel en veel meer mensen zouden kunnen omkomen, ook buiten Oekraïne.

Wat dat zegt dus over ons hooghouden van mensenrechten en onze moraliteit? Wel, dat die, zoals gezegd, op het wereldtoneel, als het gaat dus om handelen van staten, hoogstens in de kinderschoenen staan en zelfs dat vaak al niet. Het is onvoorstelbaar, gevoelsmatig gezien, en ongelooflijk triest, bij gebrek aan betere woorden.

Een beeld kan zonder spiegelbeeld, een spiegelbeeld niet zonder beeld

De wereld (fysieke werkelijkheid) kan wel zonder digitaal, maar digitaal kan niet zonder de wereld (de fysieke werkelijkheid). [metaverse etc] .
Zo simpel kan het zijn om een grens te trekken tussen kunstmatig en werkelijk, ook al is diezelfde kunstmatigheid ook een werkelijk gegeven, zoals een spiegelbeeld óók werkelijk is, maar desalniettemin niet op dezelfde manier werkelijk is als het beeld wat het weerspiegelt

nav VPRO Tegenlicht

Leuk is anders

Leuk is anders
en geluk, dat is maar hoe je het opvat:
als dat ene moment
– verwaarloosbaar haast, zo kort, zij het intens –
dat het klaar is
(om niet te zeggen gekomen)
of als wat basaal ten grondslag ligt
aan al je doen en laten
al lukt het soms niet
Met dat korte is het snel afrekenen
Dat andere: een samenvatting
van wat wezenlijk is
en je schraagt.

 

Afgrond

Weg ga ik
van al te veel
al vrees ik ook wel
alleen over te blijven
met de pijn van het leven
Ik zoek m’n weg
langs de randen van contact
Ik loop langs de weg van spijt.

 
 
 

Laagland

Ons landje, neder landje
is best wel wat
als je kijkt naar geld en kennis
het valt in het niet
als je in ogenschouw neemt
hoe groot de oceanen zijn
dan leven die nederlanders eigenlijk
ook wel weer aan de rand van een vulkaan.

Wel, wel

Nee, nee, ik pieker niet
Alleen, als het donker is
geworden, dan kan mijn hoofd
het niet laten om willekeurig wat
me te binnen te schieten
alles wat bij daglicht dan links
blijft liggen, uiteenlopend
van krokodillen en katten en pyramiden
van de supervisor die vertrekt
en wat ik daar wel niet van vindt
van mijn pa waar ik dan twee van heb
– nurture vs nature –
van banktegoeden en de moed
– onafgemaakte associaties –
van pipo en zijn geschminkte lach
en of dát dan gelukkig maakt
van geloof en onzin en houvast
van regelmaat en reinheid: hoe
– hoe, hoe dan, in vredesnaam –
van de regenboog en de loterij
het geluk en hoe je dat
van lot naar her
en dergelijke
of zo
.

 
 
 

Ongekunsteld leven

Kinderen weten nog niet van de toekomst
Wie van de toekomst
– de eventuele –
geen weet heeft
is – onschuldig – als een kind
Ook wie ouder is
heeft vaak geen benul
al verkeert men in het besef van wel.