Bind mij er maar één voor
voor de ogen. Dan rest nog
alleen wat ik hoor, wat ik voel
om van reukzin niet te spreken
Ik kán niet meer. Misschien
zo af en toe trek ik even
die blinddoek omhoog
om in ’t voorbijgaan te kijken
naar de wereld, hoe de wereld
er aan toe is, wat er zoal
zich afspeelt, zich voltrekt, zich blind
in de afgrond stort, wapperend
met armen wijd als vleugels
dansend op benen als op vast grond.
Passé
Loop je daar zomaar
voorbij en ik wist
geen woorden te vinden
al keek ik je aan
en mijn ogen uit
Zo gaat dat
als een stokstaartje
een oogje heeft op een gazelle
als een (Jonathan Livingston) zeemeeuw
verblind wordt door een ijsbeer
Het hart is groot
Het hoofd nog groter
En leven is sowieso aan de orde
(Hoe? Dat laat zich raden.)
Her en der, vroeger, later
Had je het al gehoord?
Van de wereld? Overal?
Een paar honder jaar of zo geleden
Ach toen was de mens niet anders
Maar Jan met de pet wist niet
dat de aarde rond was
Zelfs velen met een kroon
of gewapend met emblemen, wat dies meer zij
konden daar met hun hoofd niet bij
maar deden wat ze konden
naar eigen dunk
Voor Jan met de pet waren ze
als een storm, een stormvloed
als een lawine, als een brand
deel van de natuurlijke wanorde der dingen
die je zou willen mijden als de pest
al was ieders wereld nog zo klein.
Grenzen aan de groei, maar dan anders
Ieder mens neemt weet ik niet hoeveel produkten en diensten af, per dag en in z’n leven. Uiteindelijk zijn dat natuurlijk niet oneindig veel produkten of diensten, maar een eindig aantal, al valt dat nauwelijks te becijferen, in te schatten. Maar wat je wel kunt aannemen is, dat in de loop der tijd het aantal produkten en diensten per persoon in de loop van de menselijke geschiedenis fors is toegnomen: er bestaan gewoon veel en veel meer produkten en diensten nu dan 100 jaar geleden, dan 500 jaar geleden, dan 3000 jaar geleden….
Elk produkt en elke dienst kost een bepaalde hoeveelheid arbeidstijd (duh) Lees verder “Grenzen aan de groei, maar dan anders”
Lichtjes bewogen
Ontelbaar, oneindig flonkerden speldepuntjes
in het licht van de voorlamp van mijn fiets
mij tegemoet in de schemering
boven het lichte sneeuwdek op de weg
op de terugweg; iets
om mee naar huis te nemen
al was ik daarbuiten al even thuis
in warme kleren gestoken
nauwelijks onder nul en een wind
die geen naam mocht hebben
Laat mij maar ademen op m’n gemak.
Overpeinzing: klimaatopwarming is te groot
Vanuit ’t perspectief van menselijk tijdsbesef is klimaatopwarming een sluipmoordenaar; er worden wel meer of minder mensen en andere organismen door getroffen, zelfs in grote aantallen, maar nog niet op zo’n schaal in zo’n rap tempo (!), dat mensen niet meer hun ogen kunnen sluiten voor het feit dat die afzonderlijke rampen onderdeel zijn van één groot proces cq van klimaatopwarming.
Mensen, de meesten denk ik, hebben ook al genoeg aan hun hoofd om ook hiermee om te gaan. Eén van de mechanismen is om zaken in vakjes onder te verdelen, laatjes dicht te doen en te verdringen, als het gaat om zaken die (te) overweldigend zijn.
Wat dan wel weer zo is, vind ik: beter hypocriet en een beetje milieubewust, dan niet hypocriet en helemaal niet denken om milieu en klimaat. Hypocrisie is gewoon onderdeel van het menselijk tekort. Misschien helemaal niet zo erg.
Beijzeld
Mocht ik een kabouter zijn met noren
dan schaatste ik op mijn balkon
van achteren tot aan voren
tot ’t niet meer kon
door de warmte van de zon.
Wereldtoneel, zoveelste bedrijf
De kwestie Groenland
Zo absurd; voldoende
om de boel te laten
instorten, te laten ontploffen
Eens te meer het zicht ontnemend
aan wat op de voorgrond zou moeten staan
de rollen oneerlijk – zo niet dwaas – verdeeld
Het wereldtoneel kent dan ook
geen regisseur, geen decormeester
maar speelt zich daarop af
met zelfbenoemde dramaturgen.
Verpozing
Strakjes ben ik er
niet meer, evenmin als jij, evenmin
als wie dan ook, wat dan ook
en in de tussentijd
ben ik maar beter
– de wereld daargelaten
en al dies meer zij
Is het net in pak
is het in rok, een jurk met armen
bloot en huppelend over ’s heren wegen
of bedachtzaam op je gemak
laten we elkaar
in de ogen blijven kijken
warmte voelen, warmte geven
bij leven.
Houvast
Om maar wat te noemen:
Soedan, Rusland en Oekraïne, Israël en Palestina
de VS en weet ik niet wat, China niet te vergeten
Jemen, Iran, Pakistan
Het is bij de beesten af hoe de mens
zich als een beest gedraagt, zo her en der
Alhoewel dat beesten geen recht doet:
zoals de mens zo wild tekeer gaat
dat gaat voorbij nog
aan wat wild is
Uniek de mens toch
zoals die uit kan blinken
zij het wreed, zij het schoon.