Foto's en andere waar
Op de bodem
van het leeg gedronken glas
ligt mijn geest
zo niet mijn ziel
bevrijd van banden van alledag
om uit te vliegen
al is het maar in woorden
op het spreekwoordelijk’ papier
Mega is het allemaal niet
Erboven hangt de vraag
Wanneer is degeen die je ziet
meer zichzelf? Met een stuk in de kraag
of als dat alledaags’ gewoontedier?
Ach, was ik maar ongebroken
uit één stuk
dan wist ik het allicht
nog steeds niet allemaal
maar klopte mijn hart
met vereende kracht
Wij zingen dan nog
met ’t volk en zo
zogezegd
over onder andere
de koning van Hispanje
Laten we die dan eren
met een pak op z’n broek
dat die afdruipt met pek en veren!
[ nav voetbalwedstijd 20 maart 2025, nations leage, Nederland / Spanje. Uitslag: 2 – 2 ]
Vrij onverveerd
bewandel ik niet mijn levenspad
Moedig ben ik vooral
als ik tevoren niet nadenk
over het ingebeelde lot.
Je loopt altijd al
over zogenaamde vaste grond
die je zelf schept
geboetseerd uit stof en ideeën
gekregen, mee gekregen of zelf
bedacht tot luchtfietserij aan toe
waar niets is
anders dan houvast
het liefste niet alleen en wel gedragen
in vrije val altoos
val je nooit te pletter
[Ook een spiegelbeeld is echt
al is het niet het beeld zelf ]
Open einde
zogezegd
Aan de zijlijn
Maar hé, daar ligt
gewoon een ander
speelveld.
Het was niet lang geleden
en nog steeds niet
dat ik ter wereld kwam
Onder de douche klok ik de tijd
aan de hand van een zandloper
– die houdt bij vijf minuten op –
al houd ik me er niet altijd
even stipt aan
Mijn tijd loopt in een oogwenk
zeker naarmate de tientallen jaren
om van eeuwen niet te spreken
zich onvermurwbaar ontvouwen.
Haat slaat, slaat
dood, alles dood
wat er ook maar
aan leven is, wat
de ander ook
maar aan leven deelt
aan beslommeringen van dag tot dag
aan kleine bekommeringen
aan gevoelen en gedachten
aan behoeften
bezijden de waarheid en de leugen
de wereld, een wereld.
Op een voetstuk
waar ik niet op ben gezet
waar ik loop op plat getreden paden
kijk ik het nog maar ’s aan
en zie ik in het verschiet
niet veel anders
dan de grote dooddoener
de gelijkmaker
van ook dit niemandalletje
waar het genoegen
geheel mijnerzijds is.
Twee roodborstjes dansten
om elkaar en met elkaar
op de grond
Dood blad stoof op
voordat ze voor mijn nadering
elk een kant opvlogen
– daar in het Sterrebos –
en ik maar met de vraag bleef
of het toch zo zijn mag
dat ze elkaar nog zullen mogen.
Er was eens
een dag om niet te vergeten
een hele vakantie
een geboorte, schooltijden
een eerste liefde en nog zowat
waarvan er één een heuse draak was
om snel te vergeten, maar
ergens altijd in ’t geheugen
bleef en nu pas wegzakt maar
zich nog steeds doet gelden
in onbegrepen woorden en gebaren
– en het is heus niet allemaal naar
wat de klok slaat –
die laatste jaren
weer onbeholpen, zorg behoevend
als een baby, maar
door een heel leven getekend .