Ontelbaar, oneindig flonkerden speldepuntjes
in het licht van de voorlamp van mijn fiets
mij tegemoet in de schemering
boven het lichte sneeuwdek op de weg
op de terugweg; iets
om mee naar huis te nemen
al was ik daarbuiten al even thuis
in warme kleren gestoken
nauwelijks onder nul en een wind
die geen naam mocht hebben
Laat mij maar ademen op m’n gemak.
Binnenstebuiten
Dat kan dus ook
dat je een nieuw jaar ingaat
zonder vader en zonder moeder
of zonder wie ook maar hun rol vervulde
Dat kan dus ook
dat een nieuw jaar je overvalt
waar geen plaats meer is
voor je zoon of dochter
behalve in gedachten
Dat kan dus ook
dat een nieuw jaar zich aandient
en je je nauwelijks gedragen weet
door wie dan ook of wat
en trek je je aan je haren omhoog
en heb je nog warme woorden over
zolang je nog wat open staat
en de wereld en de mensen nog wat
binnen laat.
Zover gekomen
Ergens toch
moet ’t wel eindeloos zijn
op dat kruispunt van ruimte en tijd
waar geen van beide er meer toe doen
Ergens toch
moet ik me wel kunnen verliezen
– bij leven; laat dat een punt zijn –
in een moment
misschien wel ook in jouw ogen
Mocht ik hoge ogen gooien:
lachte het geluk me wel toe
al begon het met een vingertip.
Boog. En pijl
Vroeger wilde ik liever indiaantje spelen
dan een cowboy. Soldaatje kon ik velen
Naast lezen wilde ik best meedoen
al was het zonder klapperpistool toen
Vuurtje stoken, schieten met proppenbuizen. Ook dat
Zelfs trekbommetjes heb ik geloof ik ooit gejat
Bij opa en oma uit logeren: nieuwjaarsdag
waar de straat met rood bezaaid lag
Fascinerend toch al dat licht en geknal
Voor even, voor iedereen, is het bal
machtig, groots, samen onoverwinnelijk
lotgenoten van de tijd, onverbiddelijk.
#’t beste
Passé
Wat wil ik
anders dan op een terras
– in bijpassend weer –
dan met jou te verpozen
het glas te heffen
en eten wat ons mond begeert
Je zult er wel niet zijn
of misschien ben ik er zelf niet
terwijl het terras zich vult
met alle anderen buiten ons.
Overmacht
Bij deze wil ik nog wat
bijvoorbeeld zeggen
Bijvoorbeeld dat ’t nog niet voorbij is
je leven en bij gebrek aan absolute zin
dat je zelf altijd nog een punt kan maken
wat niemand tenslotte kan duiden
in een wereld die klein is
en te wensen over laat.
Gegrond
De tijd schrijdt niet, noch schreit
Niet als wij lachen
Niet als we tranen plengen
Ongrijpbaar van nu naar dan
Hier en nu is altoos wat ons is gegeven
Laat ons dan maar
Laat ons dan maar elkaar
ontmoeten, verstaan en zien
Laat ons dan maar
elkaar vinden in een lach of traan
voordat de wereld verhardt
verzeild raakt in een afgrond.
Kom er maar eens om
De ene voet voor de andere
Zo kom je vooruit
of het nu lopend is of gezwind
Nog verder kom ik
als ik voor mijn part op de plaats
een heel eind weg dans
en helemaal als we samen
voorbij de grens gaan van hier en nu
elkaar aankijken of met ogen dicht
in gedeeld moment
al dan niet
naar adem happend en bezweet
als niks bijzonders er meer toe doet.
Openhartig
Vanochtend zag ik de eerste tekenen van de winter
de rijp in het windstille ochtendgloren
Later die dag verbond ik me
al was het vluchtig
met deze en gene in het voorbijgaan
met de telefoonlijn ertussen
en even zelfs in levende lijve op de werkvloer.
Weg is weg
Maar ook wie weg is was gezien
Dat is nou eenmaal niet anders
Hoe je het ook wendt of keert
Maar gezien alle ruimte-tijd
gezien al het oplossen
van deeltjes en momenten
weet ik althans niet meer
wat ‘hier en nu’ zoal inhoudt
en is dat weg zijn ook een raadsel
al blijft hier en nu de herinnering
aan wie eens was
om niet te vergeten.
[ I.M. Alex Anders Bolte II ]