Turf

Straks zijn mijn ouders weg
zoals mijn grootouders
en overigens iedereen
en zelfs alles
zelfs alles dat nooit levend was
zoals steen of lucht – en dergelijke –

Zin? Betekenis? Schoonheid?
Als het een beetje meezit
kan je dat maken en ervaren
en nog mededelen ook

Zit het tegen
dan is je leven
voor jou zelf inderdaad
niet meer dan dat: een leven
waar anderen wellicht nog wat aan hadden

Al zou je denken dat een ander allicht
hetzelfde had kunnen doen, betekenen
in werkelijkheid kon er niemand anders zijn dan jij
want zo zit ’t nu eenmaal allemaal in elkaar
en a(l)s is niet meer dan verbrande turf
zoals men placht te zeggen.

Kom er maar eens om

De ene voet voor de andere
Zo kom je vooruit
of het nu lopend is of gezwind

Nog verder kom ik
als ik voor mijn part op de plaats
een heel eind weg dans
en helemaal als we samen
voorbij de grens gaan van hier en nu
elkaar aankijken of met ogen dicht
in gedeeld moment
al dan niet
naar adem happend en bezweet
als niks bijzonders er meer toe doet.

Openhartig

Vanochtend zag ik de eerste tekenen van de winter
de rijp in het windstille ochtendgloren
Later die dag verbond ik me
al was het vluchtig
met deze en gene in het voorbijgaan
met de telefoonlijn ertussen
en even zelfs in levende lijve op de werkvloer.

Alles maakt iets uit

Elk leven, welbeschouwd een wonder
En, bij nader inzien, zelfs elke steen
elke zandkorrel en waterdruppel
elke windvlaag, elke glinstering
mistflard of rook
Hoe bestaat het?

En dan mag van alles
lelijk of mooi, zo worden gevonden
dat neemt niet weg
de schat van elk bestaan

dat neemt echter ook niet weg
het ene is het andere niet
en valt zo in verschillende aarde
en bloeit zus of zo dan min of meer.

Weg is weg

Maar ook wie weg is was gezien
Dat is nou eenmaal niet anders
Hoe je het ook wendt of keert
Maar gezien alle ruimte-tijd
gezien al het oplossen
van deeltjes en momenten
weet ik althans niet meer
wat ‘hier en nu’ zoal inhoudt
en is dat weg zijn ook een raadsel
al blijft hier en nu de herinnering
aan wie eens was
om niet te vergeten.

[ I.M. Alex Anders Bolte II ]

Wie weet

Als ik nou ’s een dag eerder
was geboren
of zelfs maar een seconde vroeger
of een seconde later
dan zou ik zomaar niet
dezelfde zijn als ik nu ben
– voor ’t zelfde geld, of juist andere inleg –
Beter? Slechter? Van ’t zelfde laken een pak?
Dat laat zich allemaal raden.

Gedeeld, verdeeld

En daar lusten de honden geen brood van
van al die stemmen en woorden
die elkaar uitmaken
woorden aan vuilmaken
op afstand van elkaar
elkaar vinden in verontwaardiging en onbegrip
opgeklopt tot regelrechte haat
blind voor de mens achter welk woord dan ook
de botte bijl verheerlijkend
terwijl ieders bloed rood kleurt
terwijl angst en pijn, verlangen, liefde en lust
grondtonen zijn van ieders leven.

Pas de deux

Nee, laten we dansen op de vulkaan
dan hebben we het voor nu nog vrolijk
Anders moeten we nu al pas op de plaats
maken en zakken we nu al door onze hoeven
Leef in het heden is immers het devies
Wat later komt is van later zorg
Onze nazaten leven nog niet

Eén

Diegene was er
en toen niet meer
En nu ben ik bang
dat jij ook nog weg gaat
Nu ben ik bang
dat ook jij me loslaat
als ik je mijn hand geef
en je me jou niet meer laat voelen
of me met een smak
achter laat waar dan niks tot bloei komt.

Blijkbaar

Het lag buiten, verloren
in weer en wind, te wachten
op de toevallige passant

Binnen zag ik opeens
bij het wisselende licht van de dag
dat ik een hartje opgelopen had

goed voor een glinsterend gemoed
in een oogwenk, om op te rapen
als ware het voorbestemd
wat is van voorbijgaande aard.