Foto's en andere waar
Leeg is jouw plek op mijn buro
en boven op mijn beeldscherm en tv
Leeg de vensterbank
Struikel ik niet meer over je voor het aanrecht
Jouw plek op mijn bed blijft koud
Kaal is het voor mijn huis
waar je mijn thuiskomst wachtte
De bank lijkt te groot zo zonder jou
Leeg mijn schoot
Hoef ik nooit meer naar je te fluiten
om je te roepen uit de buurt
Was je veel groter dan je er uitzag.
Haar lichaam half ontbloot
Geloken ogen van geluk verstoken
Een wulpse mond: gemaakt in de grond
Mannenogen verslinden haar
vinden het allemaal wel prima voor elkaar
Haar beeld beoogt haar zusters
dan wel niet te behagen, toch te beklagen
die zitten met minder volmaakte huid
Toch een graag geziene mannenbuit,
of ten minste dat men zich niet afwendt
van de weeromstuit.
Allengs wordt van alles en nog wat
maar steeds gemakkelijker tot ons gemak
staan we nog steeds op een hellend vlak
ondertussen vinden we ’t je van dat
dat onze behoeften stante pede,
waar we ook maar naar talen,
kunnen worden bevredigd zonder dralen
Geluk is geen geluk, maar een kwestie van de rede.
En te meer we op onze wenken worden bediend
Bij tegenslag vallen we in een dieper gat
Blazen we hoog van de toren heel gevat
Ook al zijn we nog zo ver- of bijziend.
Ben ik verdorie veertig jaar
Heb ik het nog steeds niet voor elkaar
Maar eerlijk gezegd, ik zou niet weten wat
Ik ben mijn eigen schat.
Aan de zon geef ik me over:
lig ik languit in het gras
of ga ik energiek door de dag
Maar nooit haalt de zon het bij jou
aan wie ik leven terug mag geven.
Kleur voor mij, kleur voor jou
Over een boog van regen
we als schijngestalten zweven
hemelhoog door het hemelblauw.
Aan onze voeten flonkering
die weerspiegelt ons gemoed
onze tongen proeven zoet
samen een gesloten kring
Omvat ik je zoals je mij omvat
in oneindige dans gevat
Meer en meer, verlang ik zeer.
Geen baby meer, maar toch
in aantal jaren gelijk het aantal vingers
van twee handen, een mengeling
van uitdagend, sexy, stoer en slim,
nog steeds zo een kwetsbaar ding
en jaren, jaren later wat dat betreft
zien we geen verandering.
Verschillende keren heb ik gebeld
U bent de zoveelste welgeteld
U wenst mij straks een goedendag
Weet, uw protocol is mij een hard gelag
Persoonlijk kunt u er niets aan doen
Uit hoofde van de regels, daar wringt de schoen
In de drang naar gelijke monniken, gelijke kappen
Zet u schrijnende gevallen op de schappen
Nee, goedertierendheid komt niet meer voor
in het woordenboek van het systeem, ging teloor
waar massaliteit kleinschaligheid verving
bij steeds voortschrijdende automatisering.
En die, die gaat nog lang niet diep,
niet meer dan enkele tientallen jaren oud
laat de samenleving zich verleiden welbeschouwd
door de talloze mogelijkheden in princip’
Zo komt het dat ik nu in de kou sta
en dat kunt u letterlijk zo vatten
Van uw toezeggingen kon ik mij bezatten
Het is me een raadsel waar ik nu heen ga.
Zo groen als jouw ogen
is niet het gras
Zo blond als jouw haren
de zon nog nooit zo stralend was
Zo wit je tanden bij een lach
hartverwarmd smelt ik weg, zo in mijn sas.
En als ik de warmte van je lippen streel,
ik heel mijn verleden met je deel.
Talloos zijn de zonsondergangen
alleen al aan dat ene strand
Ben ik nu op het punt beland
dat ik verzand in eindeloos verlangen.
Laat mij meevoeren met de wind
over de rand van de horizon uit het zicht
verstrooid uiteindelijk in partikels licht
ben ik dan een golfkind.