Job Antoine

De schaduw rondom
een kei, licht schittert, kiezels
komen nooit weerom

zolang water bijt
in harde rots, een berg neemt
langdurig afscheid.

–

Het water stroomt, de schaduw
blijft veranderlijk op z’n plaats
dansend met de schitteringen
kiezels kijken toe
laten het glad afweten
meegevoerd stroomafwaarts
zolang het water bijt in rotsige bodem.

–

Hier alvast een doekje
voor het bloeden
het wegvegen van tranen
een omhelzing en een kus
voor het geval het noodlot
je bijschrijft in zijn boekje.

–

Aan mijn voeten ligt het water
waar de zon een baantje trekt
in mijn oog springt
een vlammend pad
van mij naar jou
blijf ik betoverd
tot de kou me te veel wordt
ik mijn weg zoek bij maanlicht.

Langs de sloot gevangen
in lage zon tekent mijn schaduw
zich af op de overkant
in gezelschap van het fluitekruid
ijlt mijn verlangen over de kim
waar zij zich roert,
gekust door ondergaande zon.

Zo’n dag, ook
als de zon niet had geschenen
met alle regen en het hartzeer
was ik niet in het niet verdwenen

evenmin als een bloem
zijn kleur verliest in het donker
als de nacht het leven draagt in stilte
als de ochtend zich laat raden

Dromen worden niet uitgedeeld
in het leven van alledag
komen en gaan ze in de nacht
komt het soms gelegen overdag
overrompeld te worden: leven
als in een droom.

–

Je wilt wel worden geraakt
door schoonheid meegesleept
overweldigd zonder einde

Nooit meer dat gat in jezelf
en het gemis achter je laten

Komt het met een prijs
Het heeft z’n tijd.

–

Rode bloembladen,
een kortstondig bloeien
niet meer dan één keer
in het jaar, dat is genoeg
om vrucht te dragen.

Smeulend van binnen
jouw adem wakkert aan wat
nu te beginnen?

Vlammen oplaaien
eens te meer, terwijl we om
elkaar heen draaien.

Nu slaan we elkaar
gade, want bij ons twee is
ontploffingsgevaar.