In het licht van de zon
en wat dan al niet:
een Vergeetmenietje
godallemachtig groot
in de wereld van eigen makelij.
In het licht van de zon
en wat dan al niet:
een Vergeetmenietje
godallemachtig groot
in de wereld van eigen makelij.
Vele dagen heb ik wel geteld
Het kan niet op
Men kiest de vlucht naar voren
aan de leiband van ’t grote geld
gokt men munt of kop
En dan is plots of iets minder snel
Voor iedereen het einde daar op de top
Eigenlijk niet van hun kunnen
Met een lieve duit gaat het sprookje uit
Wie trekt aan de bel?
Is het tijd voor een noodstop?
Onooglijk staat de klaver daar
van ’t voorjaar tot ’t najaar
in de bermen bij elkaar
kom ik bij de honing in de super klaar
door de bijen bijeen gegaard
wordt de klaver nog vermaard
als haar aftakeling is geklaard.
Mijn zomer ben ik zo’n beetje vergeten
Misschien weet jij de jouwe nog
Nu nog wel, maar toch
zal ook de jouwe wel tot slot
in de vergetelheid geraken
op wat sporen na zo hier en daar.
Geen idee schiet mij te binnen
wat te doen aan wie ook maar ademt,
die de dood vindt
of uit mijn zicht verdwijnt
Eindeloos gaat het ook niet door
Eindigheid zet er een punt achter.
Roept zij, de leegte, trekt ze
zoals de zwaarte het water
stromen laat van hoog naar laag?
Voor het zelfde geld stel ik
weinig voor en voeg ik me naadloos,
loos in deze wereld,
bordevol zaken gedoemd te verdampen
in het licht van de tijd.
Windstil: het stuifzand stuift
niet meer, heeft zich neergevleid,
tekent het land voor even
zus of zo een overeenkomst,
luchtstromen die elders gaan.
De zandloper lijdt
Zo ik ze heb genoten,
gedachten en gevoelens zoals een wezen
met zogenaamd zelfbewustzijn heeft:
aanstonds zijn zij er niet meer
Hoop ik ijdel: de maan over ons waakt
en allicht de zon het oosten kust.
De hele wereld aan onze voeten
ligt open, vliegensvlug van hier naar daar
in een handomdraai de keuze
tussen hardlopend dood te lopen
of daarvan rechtsom of linksom weg
Maar ouderen zijn te oud
kinderen nog te jong
daarna alweer gewend
aan de gang der zaken.
Talloos zijn de verhalen
die stuk voor stuk stukslaan
op de klippen van de tijd
Veel mensen zijn er net zo goed
van jong tot oud en steeds opnieuw.