Ach, Marlies

De 1ste klas van de lagere school deed ik nog een keer
Toen kon ik daarna natuurlijk best goed voe’bal’n
– een jaar ouder en zo –

Normaal gesproken had ik dan op de middelbare gezwijmeld
van de schoonheid van een klas hoger
maar dat werd dus, voor een korte tijd, die wel een eeuwigheid
leek – en dus nog ruim 30 jaar later in ’t geheugen beklijft –
de Marlies van ten minste twee klassen hoger
de zus van haar broer uit Uithuizen
waarvandaan we met de boemeltrein spoorden noar Stad
op naar het Willem Lodewijk, dat gym met een vernis
van christelijkheid en beschaving

al is vernis de natuurlijke lijkwade van elke school,
met name van de middelbare.

Westen – zoals de wind waait [het kan verkeren]

Op aarde kwam ik hier
in het Westen, het rijke

De oorlogen hier te lande
waren voorbij, alleen ver weg
rommelde het in de marge

En ik mocht achtereenvolgens
baby zijn, peuter, kleuter
jongen, meisje
een puber
en al die jaren,
mijn jaren van onvolwassenheid
hoefde ik me echt niet het schompes
te werken, niet in een fabriek
en ook niet op het land
nee, ik kreeg zelfs speelgoed
zo uit een winkel
en ik hoefde me het niet te verbeelden
dat goed
– al stak juist daardoor elke strafheid nog meer af –

Vanzelfsprekend komt mij alles toe
Geef me! Geef mij! Het is mijn recht!
Het leven: een geschenk, een vloek?
Ouwerwets geleuter, aldus de peuter.

Over en uit

Ze belde. Nog maar een dag of tien
nadat haar liefste was overleden
haar man voor wie ze had gezorgd
zoveel jaren lang

Ze had geld gehad, net zoveel
als van toen hij nog leefde
Wat? Wát moet dat nu
moet ik nu
nu hij weg is

Wat moet ik, dat ik straks
het niet alleen doen moet
met het verlies van mijn man
maar óók nog ’s er helemaal alleen
voor sta
en aansprakelijk wordt gesteld?

Wat, dat ik zelf óók niet in een gat?
Al is dat dan bij leven.

Mens erger je niet

Langzaamaan
daalt het in: het besef
dat ik toch niet honderdenvijftig
zal worden, laat staan
nog ouder. Maar honderdenvijftig
leek mij eerder al de eeuwigheid
– dan was ik nog jong tot zo’n honderd

Langzaamaan acht ik de kans wel heel klein
Zo realistisch ben ik wel
En voordat het klimaat echt harde noten kraakt
En dan heb je ook nog al die bommen
en granaten – om met de kapitein te spreken
– die van Kuifje –
en je zou er met hem nog één
en nog ééntje dan
op heffen, ladderzat

Geweld en geweldig: zo dicht bij elkaar
en dat terwijl de wereld, onze wereld
echt maar één keer voorbij kan zijn
voordat die dan over is en uit

En mijn wereld? Laat me nog even
nieuwsgierig zijn
en wie weet
gooi ik nog dubbel zes.

Doorheen

Had ik handen en voeten
dan ging ik wel

misschien wel naar de top
van de Kilimanjaro of de Mont Blanc
als er nog sneeuw zou liggen

misschien wel naar de Amazone
als er nog onbegaanbaar woud was

misschien wel naar Washington DC of New York
mocht de vrijheid er meer zijn dan te koop

misschien wel hand in hand op het strand
van liefst toch dan Terschelling
mocht mijn hoofd zich ook nog voegen naar mijn hart

om voetstappen te gedenken
aan de vloedlijn weg gespoeld.

Bijkans

Nee, doe mij maar een slag
al is het maar één vleugelslag
en laat al dat maar voor wat het is:

Shop de stijl
Ontdek onze overshirts en T-shirts
Bekijk nu onze Back 2 School deals
Vergeet je cadeautje niet, Job Antoine!
Feestje of vakantie? Scoor nu je zomerschoenen met korting!
tot 70% korting op heel veel sale producten
Het perfecte overhemd? Dat ligt al op je te wachten!
Deze T-shirts zijn best bloeiend

Maar mijn kast is vol
en voorlopig blief ik niets
al zou ik een moord doen dus
voor één vrije slag.

Handreiking [ herdenking 4 mei ]

Woorden schieten te kort
Stilte. Die spreekt niet voor zich
Die spreekt, maar niet vanzelf
Moge stilte niet stom worden
Moge woorden blijven gesproken
Mogen ze blijven worden verstaan
zowel stilte als woorden.

Gewis

Wist je dan niet, Job
dat je elk moment anders
had kunnen kiezen, anders
had kunnen doen en je leven
een andere wending had
kunnen geven

Dat idee, mijn beste
is me niet vreemd
Zelfs zou het waar kunnen zijn
mocht er zoiets zijn
als een ik dat alles even kon pauzeren
alles in ogenschouw nam
voordat het beslissingen nam en dan
handelde naar eigen dunk

Welbeschouwd is dat alles zo
onontkoombaar ogenschijnlijk
zoals een spiegelbeeld je aankijkt
bij de gratie van het beeld

denk ik,
zo de onvermijdelijke woorden
van zich doen spreken.

Armoe troef?

Zo erg is het nog niet
als je maar iets hebt gegeten
honger je bijkans beneemt
en zelfs dan
als je je nog samen weet
niet geheel alleen

Zo erg is het nog niet
als je gewond bent, of ziek
als zelfs je been eraf ligt
– om maar wat te noemen –
als je je geholpen weet
vooruit kan
al is het gemankeerd
maar je staat er niet alleen voor

– makkelijk gezegd
voor wie dergelijke ellende niet is beschoren
– te makkelijk, vergoeilijkend, schikkend gezegd
voor wie er mee te kampen heeft.

 

[ peinst verder:
Dat mensen in goede doen kan worden verweten, dat het makkelijk praten is als je in goede doen bent is één. Zelf vind ik, ten tweede, ook, dat velen die een sober leven verheerlijken, vanuit een positie van, laten we zeggen, best wel financieel beperkte omstandigheden, daarmee hun onmacht en/of dus hun beperkte mogelijkheden iets van zin geven; en ja, die beperkende omstandigheden kunnen best ook wel mooi betekenisvol zijn en zin geven etc..
Maar a) het komt degenen die het juist wel heel goed hebben goed uit, dat minder bedeelden zich op die manier schikken
en b) ook voor die vanuit bepaald opzicht dus minder bedeelden, komt het ook wel goed uit voor hen zelf, dat de mindere omstandigheden als zelfs misschien wel beter worden ervaren, zodat men zich niet gefrustreerd en/of onmachtig of zelfs ellendig hoeft te voelen oid. vanwege de eigen omstandigheden…. ]

Trump-l’oeil

Zou de wereld en de loop der geschiedenis
nog op tijd die dwaas van z’n voetstuk
stoten? Zelfs hem een nar noemen
dat schiet tekort en doet ‘m teveel eer
bij gebrek aan de wijsheid der onschuldigen

Hij raaskalt, bazelt
volledig in zijn eigenste
al bezig om naar zijn idee
de wereld te herscheppen naar zijn idee

Ergens zou het niet verkeerd zijn
dat die jongste machtige democratie
– aan groeistuipen? – ten onder zou gaan
terwijl dat China van een paar duizend jaar
een lange neus trekt, aan het langste eind trekt
en de zogenaamde Westerse Beschaving
verwaait in stof

en geen windstreek meer verheerlijkt wordt
en, beter nog, kleur en zogenaamd ras
er niet meer toe doet

mochten we elkaar maar
en de hand reiken
in verscheidenheid.