Categorie: Gedichten

Net toen de liefde voorzichtig was ontloken
zij werd gebroken
onder het gewicht van de werkelijkheid
bleek er onvoldoende tijd

De stemming is dus navenant
weg, weg van ’t nooit beloofde land.

De muziek en de wijn
ze maken los wat vast zat
Elke slok maakt minder klein
Herinner ik me weer wat ik vergat

Mis alleen nog de warmte
waar ik op teer.

Als de zandman aanklopt
Mijn hart op slot blijft
Als woorden van mij afglijden
Mijn denken stil staat
Als de stenen zich opstapelen
Mijn ziel zwaar
Langzaam droog ik uit
Wachtend op vuur
Om in vlammen te ontsteken
Nog één keer licht.

Zo lang ik opblijf en wakend
dat ik niet meer ben straks
als ik niet oppas
dan over wie ik zou waken
die ik sloot in mijn hart

dan we ons beiden op de bodem bevonden
hoe aanlokkelijk ook dat samenzijn
het vertrouwen was geschonden.

Dit was één van die dingen
die hij nog nooit had gezegd
Dat gezegd hebbende
blijkt het zo nietszeggend als wat
behalve wie het betreft.

Onderstromen: wat men niet verzint
Vist men ernaar
men haalt niet meer op
dan dat de lijn kan dragen
De onderstromen de golven schragen
die blootstaan aan de wind.

Het misverstand ligt voor ’t oprapen
dat mijn woorden zaligmakend zijn
terwijl ze hoogstens in mijn oren
worden begrepen en en ook dat soms niet
wat niet wegneemt
dat ze onbedoeld kunnen spreken
tot jou, mijn ongedachte verstaander.

Mijn hart is mijn en klopt ook voor jou
Laat het zijn wat het is
Gewoon een ander soort kus
Een gedachte die aan jou is gewijd.

Mijn gedachten gaan vlugger dan mijn voeten
van hier naar daar en overal waar
ze blijven steken
is weer een moment om stil te staan
Of ik daarheen mijn voeten niet moet bewegen?

Mijn imago laat te wensen over
het is dan weer macho
– zo verbeeld ik mij –
dan weer een watje, een dromer
of hoe het ook zij
Ik schipper tussen ruwe bolster en blanke pit
Ach, mijn beeld is waar een ander maar mee zit.