Categorie: Gedichten

Alles rust, alleen in mijn hoofd
tollen de woorden lukraak
verdwaalde zinnen
van hak op de tak
richt ik me op mijn adem
en op één zekerheid:
dat ik jouw nabijheid mag.

De zon, een zomerjas en al het groen
verlichtten onderweg de wallen
onder mijn ogen, met de wind mee
dat ook nog en daar teer ik op
de rest van de dag tot de ondergang
van de zon en een heildronk op de nacht.

Woorden die stromen, sprankelen
prikkelen de zinnen, spiegelen
klatergoud en schone schijn
vermogen te raken
al was er niet meer
dan een oppervlak ooit aanwezig.

En dan ontvallen mij de woorden
met een kinderlijk genoegen
de onschuld voorbij ook en de schuld
vervliegt in het moment
 
dat wij naar elkaar tasten
onze monden elkaar vinden
onze lijven en alles geheel van elkaar
bezeten sluiten we alles buiten
in een proeve van hartstocht
van tweeën één gemaakt.

Toch maar mooi gezien, die paar
zwaluwen die voorbij scheerden
ontluikend fluitekruid en knalgeel
de paardenbloemen en het rood
van tulpen in het groene gras

en jij die op je gemak met gemak
al die lente dan bekroont.

De avond trekt, de nacht wacht
de mensen maken zich op
de ene huilt, de ander lacht
de stad stroomt vol

Talloos zijn de blikken
die worden uitgewisseld
het roepen boven de muziek uit
het lessen van de dorst

Kan toch de stilte je overvallen
als je zomaar een hoek omgaat
of afdwaalt weer naar huis
alleen of samen in bed gevallen.

Wimpels op een graf
dansen, vreugde blijft nu hier
verdrietig veraf.

Wimpels op een graf
wapperen om leven dat
eenmaal vreugde gaf.

Ik wil wel
maar dan toch alleen
zeker van een open hart
reik ik mijn hand
mijn zinnen
laten we ons gaan
en nemen de pijn
op de koop toe.

In het water zwart
de wind rimpelt het oppervlak
en kou kruipt over mijn rug
Ik viste ooit op menig vis
en niet vergeten
Zou het waterleven?
Me vergeven?
Laat staan het heelal?

Het zaad ontvangen
wachten op de vrucht
wat er ook van komen mag
in vertrouwen gedeeld
een moment van leven
harten die kloppen
samen voor twee.