Wie leeft met wat vertrouwd is, zelfs al doet dat zeer, die vreest al te vaak verandering nog meer. (vrij naar “Better the devil you know than the devil you don’t ” )
Kijk, mensen willen wel zeggen dat verandering goed is, dat zelfs tegenslagen “er zijn om overwonnen te wonnen” en dat je daardoor (uiteindeljk) beter af bent, er beter of sterker van wordt, dat je zelfs alleen maar kan groeien juist als niet alles “je in de schoot wordt geworpen”….
Maar in feite zijn er maar heel weinig mensen die verandering van harte verwelkomen, als die verandering iets min of meer onbekends is en met name als die niet zelf verkozen is. Het huis dat naast je leeg komt te staan en dat je dan maar moet afwachten wat voor nieuwe buren je krijgt: toch altijd een beetje spannend. Een verandering van bestemmingsplan in je omgeving. Ontslagen worden. Alles wat min of meer onzekerheid veroorzaakt, voor zover niet zelf verkozen (!), dat gaan de meeste mensen toch liever uit de weg. Als men zélf kiest voor iets dat enig risico met zich mee brengt cq onzekerheid, dan noemen we dat een uitdaging of avontuur, als iets spannends; zolang het maar niet té spannend is of wordt….
Mensen – veel mensen althans – reizen graag, zolang het verwachte aangename het ingeschatte ongemak (ruimschoots) overtreft. Overigens zijn maar weinig mensen écht avontuurlijk. En zelfs échte avonturiers beginnen niet vrijwillig aan een avontuur waarbij het ingeschatte risico op zelfs overlijden of blijvende handicap te groot is naar eigen zin.
Dat er dus zoiets is als het “not in my backyard”-, het “niet in mijn eigen achtertuin”-principe is dus heel goed te begrijpen, zelfs al te menselijk, denk ik. Zelfs iets nieuws wat men al min of meer denkt te kennen kan al spannend zijn, spanning veroorzaken. Laat staan als iets nieuws naar het eigen idee meer veraf staat, vreemd is, onbekend terrein. Zelfs al blijkt die angst voor het onbekende, hoe menseljik ook, vaak achteraf dan onterecht te zijn geweest: datgene waar men bang voor is, komt vaak niet uit. Vaak valt “het” mee. Vandaar ook het gezegde “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”. Helaas mondt dit ook uit – volgens mij ook al sinds mensenheugenis – in “de mens gaat des te meer tekeer tegen verondersteld ongemak en zeer”.
En ja, deze hele overpeinzing werd geïnspireerd door het steeds maar terugkerende nieuws over het verzet tegen asielzoekercentra en asielzoekers, buitenlanders überhaupt…