Zou je nog een voet
naast me willen zetten?
Me je oor lenen?
Me de hand reiken?
Me aankijken?
Welja, joh
als evenknie en tegenhelft
wil ik toch niets liever,
maar voor dat zien
hebben we wel een spiegel nodig.
Ontstoken
Nog een paar stappen
Dacht ik het niet?
Niet toen ik wel droomde
maar zelfs ’t alfabet mij vreemd was
toen woorden en zinnen
nog niet aan de orde waren
Niet toen de tijd me niet daagde
Later pas
En toen maakte ik het me maar makkelijk
door die oneinidigheid van het nakende einde
maar te plaatsen in bijvoorbeeld
het licht van de zon
en dat al het mijne wel in een oogwenk
geschiedt vergeleken met de tijd
verstreken sinds het verscheiden
van de laatste Australopithecus
Een paar stappen meer
maakt aldus ook niets uit
zolang er wat aan is.
Kon minder
Dat plantje bloeit toch mooi maar
zelfs al kan ie niet anders
al is het nog zo kortstondig
en die bij is er maar blij mee
– en welke andere bestuiver ook
al is ‘blij’ wellicht teveel gezegd –
maar ik blijf maar zitten met de vraag:
wie was er nou eerder,
de bloem of de bij?
Of hoe kwam dat zo allemaal
tot de wasdom die we nu kennen?
Ik houd het maar op:
geef leven de tijd en het komt er wel van.
Verzuchting
Op de bodem
van het leeg gedronken glas
ligt mijn geest
zo niet mijn ziel
bevrijd van banden van alledag
om uit te vliegen
al is het maar in woorden
op het spreekwoordelijk’ papier
Mega is het allemaal niet
Erboven hangt de vraag
Wanneer is degeen die je ziet
meer zichzelf? Met een stuk in de kraag
of als dat alledaags’ gewoontedier?
Ach, was ik maar ongebroken
uit één stuk
dan wist ik het allicht
nog steeds niet allemaal
maar klopte mijn hart
met vereende kracht
Voebaln
Wij zingen dan nog
met ’t volk en zo
zogezegd
over onder andere
de koning van Hispanje
Laten we die dan eren
met een pak op z’n broek
dat die afdruipt met pek en veren!
[ nav voetbalwedstijd 20 maart 2025, nations leage, Nederland / Spanje. Uitslag: 2 – 2 ]
Nav. “ons” Wilhelmus
Vrij onverveerd
bewandel ik niet mijn levenspad
Moedig ben ik vooral
als ik tevoren niet nadenk
over het ingebeelde lot.
Echt (?) Waar (?)
Je loopt altijd al
over zogenaamde vaste grond
die je zelf schept
geboetseerd uit stof en ideeën
gekregen, mee gekregen of zelf
bedacht tot luchtfietserij aan toe
waar niets is
anders dan houvast
het liefste niet alleen en wel gedragen
in vrije val altoos
val je nooit te pletter
[Ook een spiegelbeeld is echt
al is het niet het beeld zelf ]
Open einde
zogezegd
Peinst: cynisch of realistisch? Over populisme
Populisme gedijt bij onvrede. Levert nu eenmaal meer kiezers op. Dus zolang men de schuld van niet werkend beleid kan leggen bij iedereen anders dan bij zichzelf, maakt het diegenen niks uit hoeveel problemen en chaos zelfs door beleid of non-beleid onstaan. Het kan zelfs slim zijn om op chaos en meer en meer onvrede aan te sturen, om zo uiteindelijk zoveel kiezers en zoveel macht te kunnen krijgen, dat men écht kan doen wat men eigenlijk wil, zonder dat men daarbij wordt gehinderd door anderen.
Dat de Faber, die van asiel en migratie, komt met regelgeving die misschien, hoogstwaarschijnlijk – laat ik dat even in het midden, want dat doet er niet toe voor het punt dat ik hier maak – helemaal niet werkt en alleen de problemen nog vergroot, dat resultaat is dan alleen maar koren op de molen van populisten. Populisme kan de schuld gewoon leggen bij de regelgeving die vroeger is bedacht door de “linkse” of welke elitaire kliek dan ook, met name, bv., die in en van Brussel cq Europa: als vroeger niet zo soft was opgetreden en niet zo soft zaken waren geregeld, dan was dat beleid wat de Faber nu voorstelt wél gewoon goed uitvoerbaar. Duh.
Ik vrees dat heel veel mensen in die laatste redenering – en steeds maar de schuld van alles elders leggen – mee gaan. In Nederland zie ik niet zo gauw een absolute meerderheid van welke beweging of partij dan ook…. Maar om de boel te verstieren heb je lang niet altijd een absolute meerderheid nodig. En bovendien…. ik weet het niet zeker of het toch niet alsnog zover zal komen, zelfs in Nederland.
Punt uit
Aan de zijlijn
Maar hé, daar ligt
gewoon een ander
speelveld.
In de stroom
Het was niet lang geleden
en nog steeds niet
dat ik ter wereld kwam
Onder de douche klok ik de tijd
aan de hand van een zandloper
– die houdt bij vijf minuten op –
al houd ik me er niet altijd
even stipt aan
Mijn tijd loopt in een oogwenk
zeker naarmate de tientallen jaren
om van eeuwen niet te spreken
zich onvermurwbaar ontvouwen.