Job Antoine

Het water om mijn voeten
springt van steen tot steen
geurt het bos om me heen
Ik zou eens opstaan moeten

Maar nog even dat moment
wist ik me door warmte gedragen
het geluid van vogels, zij zagen
hetgeen mij nog niet was bekend

De vogels, zij deden er het zwijgen toe
Ik stond op, het leven nog lang niet moe.

De fles is leeg, laat alleen te wensen over

Het glas is daarentegen halfvol
Daar zit ik nu tegenaan te hikken
Weet ik me in mijn lot te schikken
of betaal ik straks mijn tol?

Volledig ik slechts de leegte verover.

In dubbele rijen in het gelid
zo bedacht door de landschapsarchitect
krioelen de populieren langs het pad
toch van leven
het zijn er wel heel wat
die gelijk zijn, even oud zijn
en mettertijd rond dezelfde tijd
het loodje zullen leggen.

Kun je je heugen dat je
niet aanwezig was, die momenten
dat je afgeleid was, in jezelf
gekeerd en dat je weer bij kwam
je de zon weer voelde op je huid
de wind je zacht kippenvel blies
de geluiden en dan vooral
dat schaterlachen in de verte
een stuk dichterbij.

Veel is het niet wat ik te zeggen heb
Maar voor mij is dat anders
Die bibliotheken vol, die media
vol zinnen en roepen
die drukken niet mijzelf uit
van mij in hier en nu
Wie weet wat weerklank vindt?

Onvoorstelbaar wat een groen en wat
een water ligt daar zo voor ’t scheppen
Komen we er net mee rond
en dan heeft dit de toekomst: waterstof.

nog een gedachte om mee door te kunnen
een laatste woord ter bekoring
de mijne is toch de uwe niet
al zouden ze van gelijke strekking zijn
de woorden en de beelden
ruilen kan nu eenmaal niet
neemt niet weg
dat we horen, praten, verder gaan.

Hoorde zoiets voorbijkomen:
een zoon die was overleden
een vader vertelt en schreeuwt
nog net niet
over de kosten van het leven
de maatschappij nog daargelaten
de letterlijke schuldenlast
om niet te spreken van die andere
en dan na de teraardebestelling
van overheidswege
toeslag terug betalen moet van 17 euro
en tegen muren oploopt
en die verzandt in het formele stuk.

Het licht van de zon over de bladeren speelt
samen met de wind die zacht streelt
Bij ontstentenis van vocht het trage sterven
De lucht die ze van de sapstroom losrukt

De hemel, die is echter zo doods als wat.

Het woord komt voor de daad
als de rust zich stilaan aandient
voor al wat moest is het te laat
en als ook de woorden niet meer vlotten
wegzinkend naar de bodem van de wakkere staat.