Gedeeld, verdeeld

En daar lusten de honden geen brood van
van al die stemmen en woorden
die elkaar uitmaken
woorden aan vuilmaken
op afstand van elkaar
elkaar vinden in verontwaardiging en onbegrip
opgeklopt tot regelrechte haat
blind voor de mens achter welk woord dan ook
de botte bijl verheerlijkend
terwijl ieders bloed rood kleurt
terwijl angst en pijn, verlangen, liefde en lust
grondtonen zijn van ieders leven.

Pas de deux

Nee, laten we dansen op de vulkaan
dan hebben we het voor nu nog vrolijk
Anders moeten we nu al pas op de plaats
maken en zakken we nu al door onze hoeven
Leef in het heden is immers het devies
Wat later komt is van later zorg
Onze nazaten leven nog niet

Dageraad

De regen valt
De zon schijnt
– al dan niet achter wolken –
Het is koud en dan weer warm
Seizoenen slaan de klok hier
Elders of in andere tijden
heb je warm en wat warmer
heb je koud en wat kouder
heb je regen of een sauna
Nog even en wat een gegeven lijkt
voor wie 50 tot 100 jaar ervaart
slaat om en zet onze wereld op z’n kop.

Hollands natte droom

Als ik nou ooit, eens
zestig zetels haalde
of gewoon, helemaal in m’n eentje
die absolute meerderheid
Maar goed, zestig en misschien maar vijftig
dat zou al wel moeten werken
en wat zou ik dan wel helemaal niet allemaal
voor elkaar kunnen boksen
Eindelijk dan af van al die vermaledijde
– sorry voor dat woord –
minderheden en eindelijk kan ik dan
alles recht zetten en de wereld
scheppen naar ons beeld
met mij, ons, in de zetel.

Herfsttijding

Laat het nog even niet stormen
nu de bomen zich tooien
in tinten vlammend rood en geel
en ook nog het resterende groen
van al het blad dat zover nog niet is

Mogen ze in deze nadagen van de zomer
hun blad loslaten
zoals het uitkomt in stilte
al is het in grijze dagen
met flarden zonlicht nu en dan
en optrekkende mist in de ochtend.

Eén

Diegene was er
en toen niet meer
En nu ben ik bang
dat jij ook nog weg gaat
Nu ben ik bang
dat ook jij me loslaat
als ik je mijn hand geef
en je me jou niet meer laat voelen
of me met een smak
achter laat waar dan niks tot bloei komt.

Egotrip / hofnar

De hofnar is niet meer
althans niet meer in dienst van de keizer
Zijn stem vind je als het nog meezit
hier en daar waar ze de keizers tonen
van hun valse kleren ontdaan
in hun blootje

maar zij aan ’t stuur kunnen niet meer
tegen een stootje
en willen niet meer dan ruim baan
om zichzelf des te meer te belonen
en maken ’t almaar grijzer
al doet ’t nog zo zeer.

sH([9+3V6SU{P”HjP_t2!OpF+wX}[p69V

Tegen welke kosten
kraak je mijn wachtwoord
mijn alles en mijzelf bovendien?

Hoe lang nog
voordat in een oogwenk kan
wat eertijds – toen men nog sprak
van ‘eertijds’ – godsonmogelijk was
binnen de tijdspanne van de aarde
of van zelfs het heelal
om van energie en geld of bitcoin niet te spreken?

Zou het opwegen, de moeite
of de geringe inspanning straks
tegen het gegeven
dat ik ook zo bemiddeld niet ben
noch interessant
door de bank genomen.

Om de as

Ook de aarde gaat wel langs
de rand van een afgrond
maar met een beetje mazzel
blijft het een aarde met lucht
met water en met vuur
en met leven ook
in vele gedaanten
méér dan groene soep
zolang die maar niet uit bocht vliegt

Gaat het echter
om onze soort, de mens, dat zoogdier
is het maar de vraag
of ze met alle kunst en vliegwerk
als enige tot dusver hier
kan ontsnappen aan de onvermijdelijke zon
of een zo korte tijd is beschoren
dat even later geen verhaal zelfs meer resteert.

Allengs

Het is nog maar kort geleden
dat de telefoon rinkelde in ons oor
Week in, week uit ging zomaar door
Dat brengt ons bij het heden:

Rinkelen is er niet meer bij
bij de smartphone is het deuntje zus
of zoemertje zo. En de vraag is dus:
wat betekent dat al dies meer zij?

Deze tijd brengt keuzes bij de vleet
Ga je dan rijk of in stoplappen gekleed?