De tijd schrijdt niet, noch schreit
Niet als wij lachen
Niet als we tranen plengen
Ongrijpbaar van nu naar dan
Hier en nu is altoos wat ons is gegeven
Laat ons dan maar
Laat ons dan maar elkaar
ontmoeten, verstaan en zien
Laat ons dan maar
elkaar vinden in een lach of traan
voordat de wereld verhardt
verzeild raakt in een afgrond.
Toekomst
Laten er nog mensen zijn
nog mensen over zijn
die viool spelen, of piano of gitaar
die nog schilderingen maken
die nog toneel spelen
Laten er nog zijn
die kunnen zingen uit volle borst
als de mens de wereld de das om heeft gedaan.
Turf
Straks zijn mijn ouders weg
zoals mijn grootouders
en overigens iedereen
en zelfs alles
zelfs alles dat nooit levend was
zoals steen of lucht – en dergelijke –
Zin? Betekenis? Schoonheid?
Als het een beetje meezit
kan je dat maken en ervaren
en nog mededelen ook
Zit het tegen
dan is je leven
voor jou zelf inderdaad
niet meer dan dat: een leven
waar anderen wellicht nog wat aan hadden
Al zou je denken dat een ander allicht
hetzelfde had kunnen doen, betekenen
in werkelijkheid kon er niemand anders zijn dan jij
want zo zit ’t nu eenmaal allemaal in elkaar
en a(l)s is niet meer dan verbrande turf
zoals men placht te zeggen.
Kinderen en woordenschat
Weet je wat ook goed is voor de woordenschat van kinderen: lezen van kinderboeken uitgebracht vóór bv. 1970. Ik denk aan Dik Trom, Pietje Bel en Merijntje Gijzen. De schippers van de Kameleon is ook leuk, maar misschien al wat (te) laat 😉 En vertaald uit engels die serie van De Vijf. O ja, Snuf de Hond.
Ik las ook als kind best wat veel boeken waarvoor ik misschien wat te jong was, volgens de gangbare maatstaf. Maar het aardige is dat je als opgroeiend kind ook woorden, waarvan je op zich nog niet de betekenis kent, vanuit de context van de zinnen, het verhaal, de betekenis wel min of meer kan begrijpen of aanvoelen. En zo leer je.
Die drang om alles maar toe te snijden op het nivo van de lezer doet volgens mij geen recht aan de intelligentie en het leervermogen van velen…. En mocht je er een keer (wat) naast zitten… dan nog kun je ook dáárvan weer (later) leren…
Kom er maar eens om
De ene voet voor de andere
Zo kom je vooruit
of het nu lopend is of gezwind
Nog verder kom ik
als ik voor mijn part op de plaats
een heel eind weg dans
en helemaal als we samen
voorbij de grens gaan van hier en nu
elkaar aankijken of met ogen dicht
in gedeeld moment
al dan niet
naar adem happend en bezweet
als niks bijzonders er meer toe doet.
Openhartig
Vanochtend zag ik de eerste tekenen van de winter
de rijp in het windstille ochtendgloren
Later die dag verbond ik me
al was het vluchtig
met deze en gene in het voorbijgaan
met de telefoonlijn ertussen
en even zelfs in levende lijve op de werkvloer.
Alles maakt iets uit
Elk leven, welbeschouwd een wonder
En, bij nader inzien, zelfs elke steen
elke zandkorrel en waterdruppel
elke windvlaag, elke glinstering
mistflard of rook
Hoe bestaat het?
En dan mag van alles
lelijk of mooi, zo worden gevonden
dat neemt niet weg
de schat van elk bestaan
dat neemt echter ook niet weg
het ene is het andere niet
en valt zo in verschillende aarde
en bloeit zus of zo dan min of meer.
Weg is weg
Maar ook wie weg is was gezien
Dat is nou eenmaal niet anders
Hoe je het ook wendt of keert
Maar gezien alle ruimte-tijd
gezien al het oplossen
van deeltjes en momenten
weet ik althans niet meer
wat ‘hier en nu’ zoal inhoudt
en is dat weg zijn ook een raadsel
al blijft hier en nu de herinnering
aan wie eens was
om niet te vergeten.
[ I.M. Alex Anders Bolte II ]
Voor de gek; rust
Alsof je je hand in de mijne legt
Alsof we elkaar de hand geven
Alsof ik niet alleen
lig in bed met jou die ik nooit
in levende lijve mocht ontmoeten
hoogstens in gedachten
kan ik een wereld aan.
Wie weet
Als ik nou ’s een dag eerder
was geboren
of zelfs maar een seconde vroeger
of een seconde later
dan zou ik zomaar niet
dezelfde zijn als ik nu ben
– voor ’t zelfde geld, of juist andere inleg –
Beter? Slechter? Van ’t zelfde laken een pak?
Dat laat zich allemaal raden.