Spons

Hoe groot nu is dit kleine hart
dat wacht

als een spons in de woestijn
de kleuren van weleer verschoten
in de herinnering besloten
hoe ’t was eens levend

’t vocht van speeksel
de morgendauw, en spuug je
zwelt het eens te meer
het zweet des aanschijns
drinkt het gaarne en geeft
terug verschoond van hartezeer.

 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *