
Kijk, een biljartbal bijvoorbeeld rolt als die wordt aangestoten, maar ook alleen maar omdat die rond is en niet een kubus. Daarom is het ook een bal. Het is een kwestie van oorzaak en gevolg. Om een oorzaak en gevolg te krijgen is niet alleen iets nodig wat als oorzaak fungeert maar ook iets dat zeg maar geschikt is om op die oorzaak te reageren.
Een vuistslag in het gezicht – die hard genoeg is – doet pijn. Meestal. Je hebt mensen die überhaupt geen pijn kunnen voelen door bv. een zenuwziekte bv. of omdat mensen hebben geleerd, getraind, gemediteeerd voor mijn part, om pijn te negeren, van zich af te laten glijden. Daar zullen ongetwijfeld grenzen aan zijn, maar toch.
En dan heb je woorden, taal. Ach, dat zijn maar woorden. Onstoffelijk. Die kunnen geen pijn doen. Hm, nee, niet op dezelfde manier als een vuistslag in het gezicht, of een spijker in je voet enz. Maar hé, de meeste mensen zijn niet zo volmaakt. En al is het in verschillende mate, woorden kunnen, net zoals stenen, wel degelijk oorzaak zijn van pijn, wonden slaan, al is het andersoortige pijn, zijn het andersoortige wonden. En ja de ene mens is meer zen van nature dan de ander; en wellicht kun je je trainen tot een zenmeester zodanig dat woorden inderdaad geen pijn meer doen, geen wonden meer slaan, maar dat is helemaal niet van nature een gegeven.
Overigens denk ik dat veel mensen, ipv. toegeven dat woorden hen geen deugd doen, of zelfs pijnlijk zijn, bv. geërgerd worden, of kwaad. Of voor mijn part verbaasd. Of verdrietig. Ook dát geeft al aan dat woorden effect sorteren. Al zijn woorden, is taal, nog zo onstoffelijk. Niet per definitie, niet onvermijdelijk dus, maar vaak wel.

