Het is hier stil, zelfs windstil
al hoor ik het geluid
van een wk-sprint schaatsen
vredig
Hier is het stil, zo stil
alsof het vrede is.
Prijs
Kalm ligt het meer er wel weer bij
na de stormen. Het water stroomt
intussen naar de overloopgebieden
Elders wacht het nog, het water
hoeveel vuil en hoeveel doden
het weg zal moeten wassen
van het mensenland gedrenkt
in bloed en geld.
Voor poëzie
Soms zie ik wel mooie zinnen, maar
begrijp ik ten ene male er niets
van waarom zinnen en zelfs coupletten
worden afgebroken, zomaar, geen
andere reden dan om ’t ogenschijnlijke
genoegen scheppen in regels
die van circa gelijke lengte het oog
beroeren en dat moet dan doorgaan
voor poëzie, waar zinnen al zouden spreken
de gaten in de wereld zouden dichten
zonder kunstgrepen de zinnen laten zwemmen
zonder de lezer zich zelf redelijk te redden.
Laagland
Ons landje, neder landje
is best wel wat
als je kijkt naar geld en kennis
het valt in het niet
als je in ogenschouw neemt
hoe groot de oceanen zijn
dan leven die nederlanders eigenlijk
ook wel weer aan de rand van een vulkaan.
Ongekunsteld leven
Kinderen weten nog niet van de toekomst
Wie van de toekomst
– de eventuele –
geen weet heeft
is – onschuldig – als een kind
Ook wie ouder is
heeft vaak geen benul
al verkeert men in het besef van wel.
Op de feiten
Al is de waarheid nog zo groot
als jij ‘m tot je neemt
is ’t aan jou of je ‘m claimt
of terug verwijst in de schoot
waar de feiten sudderen inderdaad
tot de wereld jou zelf een bloedneus slaat.
5 terabyte
Van vroeger
ben ik weliswaar
Maar ik kwam in een tijd terecht
waar de verwarming reeds ging op gas
waar massacommunicatie al opgeld deed
zij het via krant en radio, een beetje tv
De wereld was nog net en scherp verdeeld
en we waren slechts met vier miljard
Lustig planten we ons voort
waar de dood nog een zekerheidje is
voor zolang als het duurt
en koop ik 13,9 miljoen 5 1/4 inch-floppydisks in 1 x
als het ware.
Wie zegt dat?
Al die voetstappen
of het nou is op asfalt, stoep of zand
of het nou is op bospad of het strand
Al die pootafdrukken gevangen in de aarde
fossielen van tijdperken her
uiteindelijk zullen ze nog meer weg zijn
nog meer weg en verkruimeld, opgelost
opgeslokt door lava
door de zon
niets overlatend van wat ooit
mooi was, lelijk was
leven was.
En wie dan niet meer wil
wie geen stap meer wil zetten
wie zelf dan de deur dicht doet
wie is dan degene die zegt
dat het leven wel van waarde
is, wie zegt dat dan met recht
wetend dat alles eindig is
tenzij in woorden en verhalen
die dat verhullen
een zwart gat bezweren
of een wereld toveren voor jou.
Wat mooi uitkomt
De kleine lieden
met hun tiny houses
– kleine huizen –
met hun meestal niet al te groot budget
met hun idealen van eerlijk en rechtvaardig
waar iedereen een even groot deel heeft van de koek
van welvaart
wie laten ze er wel bij varen
wie komt er ongemoeid mee weg?
Handbereik
Uit alle hoeken en gaten
komt de wereld tot ons
moderne mensen
zelfs alle uithoeken van de wereld
als we er al niet zelf heen gaan
De aarde is nog even groot
als in de stoomtijd, als in de ijzertijd
en de tijd van koper
en de tijden van daarvoor
van weleer
De wereld echter, de onze
is te klein geworden, om te behappen
De wereld:
ik wil die weer de mijne maken
dat ik het overzie
misschien schep ik wel mijn eigen
of laat ik alles voor wat het is
tot het over de drempel klotst
Dan zien we wel weer verder.