Ongekend nam je plaats
in mijn hart, in mijn denken
laat je niet meer los
dans je mijn wereld binnen
af en aan, niet te vatten
laten we ons lichaam spreken.
Ongekend nam je plaats
in mijn hart, in mijn denken
laat je niet meer los
dans je mijn wereld binnen
af en aan, niet te vatten
laten we ons lichaam spreken.
Dit is mijn verlangen
dat ik deel met jou
Niet alleen te zijn
dat lijf aan lijf
versmelten dat doorsijpelt
tot in het diepste
dat zich onttrekt aan woorden
in vastklampen en zuchten.
Werelden apart
zo verschillend, ook gelijk
langs elkaar heen
de toppen van de golven elkaar kussen
in de branding, met de voeten in de branding
Het schuim op het strand verwaait
In de branding hun stemgeluid verloren gaat
In de branding ze elkaar ontmoeten.
Kom je thuis
in een huis zonder
iemand?
Ben je heel alleen
en moet je alleen
het licht aandoen
in de gang, in de kamer?
Alleen je iets te drinken
inschenken en bijkomen?
Alleen vergezeld
van het kloppen
van je eigen hart?
Er meer zijn
in gedachten.
Een vluchtige ontmoeting
was echt waar:
elkaar in de ogen zien
een kortstondige omhelzing
dat moment
hoe vluchtig ook
even alleen oprecht
oog voor elkaar.
De golven gaan hoog op
ik onderduik, de diepte in
waar niets dan stilte
waar het donker dan weer
verlangen doet naar licht
en naar nog meer
daarboven uit te stijgen
waar ik altijd alleen verbleef
mijzelf bloot te geven
kussen te delen vanuit het hart.
Als ik lopen kon over water
dan kon ik vast wel meer
en had ik zo je hart gewonnen
een regenboog getrokken
de hele aarde rond
een wervelwind die reikte
tot aan de maan
de zon
zou je altijd volgen
bergen
zouden wijken in jouw naam
Als ik lopen kon over water
de wereld zou vol zijn
van jouw schaterlach.
Zo ver weg kom je toch steeds dichter bij
laat de afstand zich steeds meer voelen
die ik opvul met verlangen, beelden
die de werkelijkheid teniet doet
Wat rest is een vraag voor de morgen.
Van fantasme tot een spasme
zo ze me in de houdgreep heeft
zo heb ik dat nooit beleefd
zo zeer is ze nabij, ik kras me
knijp me stevig in mijn vel
het daglicht is heel hel.
Mochten mijn vingertoppen
de jouwe raken
en vandaar vanzelf verder gaan
mochten mijn lippen
zo heel licht
die van jou beroeren
mocht ik in jouw blik
verdrinken
ik nooit eerder
mij zo levend wist.