Tijdelijk afscheid

Een bloem en hoe mooi zij was
afgesneden van haar wortels
leefde ze nog even

Nu drink ik alleen
en wacht nog even
Nu slaap ik alleen
en wacht nog even
Nu leef ik bij de dag
en wacht nog even

met herinnering aan vroeger
en met hoop op later
met vertrouwen in de liefde
en met pijnlijk verlangen
als metgezellen in mijn hart.

 
 
 

Hier ter plaatse

De laatste wijn is hier vergoten
Het geluk zit in de dop
Mijn ogen zijn geloken
Mijn gedachten zijn evenmin
Met blindtypen prijs ik mij gelukkig
Neem afscheid met een laatste slok
En denk niet in de laatste plaats
Aan jou, de lezer.

 
 
 

Nachtwakers

In de leegte van de nacht
krijgen zachte geluiden de overhand
geïsoleerde woorden van geïsoleerde luiden
hoe luidkeels ook naar voren gebracht
dragen niet verder dan de ochtendroes
als het geroezemoes van de ochtend
hand over hand
en met het daglicht samenspant.

 
 
 

De dag geplukt

De wereld aan bloemen laat ik staan
Ik schep voor jou een nieuwe
waar we kunnen dwalen
en de luchten geef ik van katoen:
wolken die hun momenten kennen,
die uitregenen als wij droog staan
De warmte  van de zon na een bad
als wij naakt neerliggen aan de oever
van de wereld door haar geuren bedwelmd.

 
 
 

Telt

Wat zal men blaten
wat zal men aan woorden laten
toevoegen aan die schat van kunsten
die niet te overtreffen is

behalve dat die niet de mijne zijn
misschien ook niet de jouwe
Een schat een kus
die komt tezijnertijd gelegen.

 
 
 

Verwoording

Woorden verleiden me
meer te zeggen dan strikt genomen van node
om mijzelf te verwoorden.

Zinnen rijgen zich aaneen
en suggereren meer dan ik ooit zelf bedacht
scheppen hun eigen wereld
en laten het de lezer.

 
 
 

Geen kruid tegen gewassen

Tevens zie ik daar een madeliefje
en nog wel meer dan dat
in gedachten, wijl de tijd van madelieven
ze is allang verstreken
De klaprozen winnen terrein
maar verliezen op grote schaal.