Voetstoots ging het niet
waar hij dat toch dacht
Van onmacht gebroken
is geheeld een groot woord
Beter te pas komt ’t te spreken
van een opgelucht gemoed
een beetje beter opgeruimd
de teugels wat gevierd
stroomt het hartebloed
al is het bitterzoet.
Herfstwandeling vanuit huis
Windstil verdriet van vergankelijkheid
bekruipt me; aan de overkant tooien
in tegenlicht de bomen in tinten groen
van de vroege herfstzon waar zelfs een vlucht
ganzen het moment verluchtigen met gegak
Voor hetzelfde geld was ik zevenentachtig
of was de aarde al zoveel malen om z’n as
gedraaid, dacht ik nog, al ademend
alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Ach ja
Mijn bed is leeg
Geen lijf, geen hart
Mijzelf van dag in dag uit
Overnachten is het devies
Overdag daag ik de nacht uit
in mijn verbeelding
en proeven we elkaar
meer dan
bosvruchten griekse yoghurt
ijs als koffie royale
irish whiskey
tot onbeschaamd genoegen.
Bezwering
Nee, je bent niet meer
niet meer klein
niet meer aan je moeders borst
niet meer angstig alleen al
alleen al buiten het zicht van pa en ma
en al was je krijten terecht
en je tranen
al was je verlaten
al mocht je stem niet baten
al zie ik je nog als ik in de spiegel kijk
al weet ik niet wie ik ben
jou ben ik niet
al draag ik je mee
mijn hele leven mee.
Grootpa
Opa is er niet meer
allang niet, nog langer niet
en ik nader hem
Kon ik nog maar wat
delen van dit leven
samen de bus naar het havengebied
samen naar de eekhoorns in het bos
alsnog zijn hand vasthouden
voordat ie weg was
zo ver en nog verder weg was dan dat.
Sporen
Land ligt daar, ligt klaar
voor je eerst stap
al ligt het al eeuwen betreden
vol sporen en luchtkastelen
geboren uit zilt
– je weet niet half hoezeer –
van water en stof
van de lucht, begeesterd
door ’t vuur van de zon
door dag en door nacht
klein, hoe groot je ook bent
Tel de dagen niet
niet jaren, niet de uren
Tel niet, leef
op de klop van licht en donker
Je laatste adem komt vanzelf wel
al zal je die nooit kennen
Moge je zijn
als een lach met een traan.
Qui
Dansen? Ja!
Yoga of uren lang stil? Ja!
Dit doen, of dat, op gevoel?
Of toch eerst even tellen tot tien
en op een rijtje zetten
en orde brengen in de chaos?
Bach? Of Led Zeppelin?
Ach, van alles wat
zo laat zich raden
wie ik ben
behalve geworteld in angst
met één been in het leven.
Laten komen
Nog wat ijle wolken
flarden uitgesponnen boven
een rimpelend watervlak
als de lantaarns van de straat
zich laten gelden en kop
lampen banen trekken door het donker
Zo stil buiten
het geluid
van de radio
om
hierbinnen.
Win-win? [ voor niets gaat de zon op ]
Het vliegt je om de oren:
de spreuken en gezegdes
de zalven en diëten
de coaches en de inzichten
en niet te vergeten de pillen
en boeken vol selfcare
ontspanning op bestelling
ontlading in een veilige omgeving
samen, eventueel in het groen
je grenzen verleggen
Eenmaal, andermaal? Verkocht!
Op lemen voeten
Zou de paus wel echt geloven
in god en satan, in hemel en hel?
En de martelaar, zelfmoordterrorist?
Die ook?
Altijd maar zo zeker weten
zonder ooit maar een barstje
in hun weg van geloof?
Zo hard, zo broos
Wat moet je dan ook
anders dan buigen of barsten
tegen een wereld en de mens
die alleen al door zijn bestaan
getuigt van tegenstrijdigheid?
Barsten van onverzoenlijkheid en haat
tegen, tegen, tegen alles en iedereen
behalve wie op jouw standpunt staat
Waar ben je
als je je geloof achter je laat?