Categorie: Gedichten

Het is alweer verraderlijk vroeg, dan wel laat
of is het niet de tijd, maar de wijn
die met volle teugen genoten een gat slaat
in de morgen? Ben ik al doende fijn te zijn

Is het de alcohol die daar spreekt
of ben ik het zelf die daar achter steekt?
Op dit eigenste moment mag het niet deren
hoezeer het straks ook mag verkeren.

In de wolken, dat heb ik nooit gesnopen
Het is toch mistig er doorheen te lopen

en bovendien nog onbetamelijk nat
wat in de mist weliswaar niet,
maar anders ook wel vreugde biedt
zoals  ’t genoegen van een bad.

Van ver over de wereld
scheren langs elkaar heen
de toppen van de golven elkaar kussen
voordat ze in ondiepten verzanden
en rust vinden in elkaar
waar het licht schittert op hun vlak.

De bomen staan al zwart
tegen loodgrijze lucht, de maan
is in geen velden of wegen
heb ik niet meer het hart
en ga ik me alleen binnen
nog te buiten
aan het verlangen van de bard
al wat schoon is te minnen.

Waar de zee niet komt
daar wassen tranen
het leed weg van de dag
totdat het je leeg achterlaat
kan het niet anders
dan een volgende stap
wordt gezet
licht van jezelf
of met een duw in de rug.

Er wordt gewuifd
Alle halmen in de wind
gedag zeggen

Maak ik een knieval in het gras
voor de jongen die ik was
is het tijd het bij te leggen.

De tijd is niet veraf, zo dicht
op de huid zit die kleine schavuit
bijt ie je net als je ‘m was vergeten
komt ie als een klap in het gezicht

De oplossing echter is simpel
wikkel ‘m zacht in vlag en wimpel
houd je de tijd te vriend, verkoos je
‘m te te stoppen bij je hart in een doosje.