Foto's en andere waar
Hé, gevlogen al aldaar
wat niet recht is, krom gebogen
kom ik aan de einder klaar
temidden van een mensenschaar
veroorzaken deze woorden misbaar
om niet, of niet, tot mijn verdriet
geknipt voor zelfspot
keer op keer vang ik de nodige bot
verwaarloosbaar aas in verschiet.
Weet dat ik bang was
wijl ik in bed lag
en hoorde – weet niet precies wat –
het gerustellende praten in de naaste kamer,
de muziek die moeder draaide.
Gisteren ben je heengegaan
het laatste van jou
in rook en in licht opgegaan
dat zich vanochtend roze
over de hemel uitspreidde
Ik blijf nog even hier en nu.
Aderen onder mijn huid
zichtbaar, onzichtbaar leven,
knokkels, botten en pezen,
afgetekend lichaam van de weeromstuit.
Een laatste woord voor deze nacht
met dit woord alweer ontkracht,
want tot vrolijke stemming gebracht
fluister ik in gedachten zacht,
dus heel erg stil,
aan ieder die dit horen wil:
Het beste is als men samen lacht.
Krankjoreme woorden ontschieten me
als ik zonder nadenken schrijf
Compromisloos geef ik me bloot
Echter verborgen in het ruim van de boot
van mijn ziel en zaligheid
blijft wat me van de ander en mezelf scheidt.
Van buiten blijft het stil
Luid op de toppen van mijn longen
en hoor ik het luidkeels zingen
in muziek om mij heen.
en hoor ik muziek
in de natuur en in klanken,
stemmen van mensen klinken
Het roept me naar buiten,
jaagt me weer naar binnen.
Als mijn wereld
te groot is voor mijn eenzelvig hart
Als mijn wereld
te klein is voor mijn geluk
Ik wou dat mijn wereld onze wereld was van huid op huid.
In plaats daarvan drink ik nog een glas,
bezing ik in mijzelf mijn eenzaamheid of geluk luid.
Sta ik met mijn mond vol tanden
Het is de vraag of ik lach of me schaar
in het kamp der verlegenen aan de randen
om woorden verlegen, zonder misbaar
Of in het centrum van de aandacht
een geziene gast, met ongemak weliswaar
houd ik moed en blijmoedig een voordracht
En het feest gaat door, zo raar maar waar
En zelfs al had ik een kunstgebit
dan nog zeg ik tegen mezelf “Die zit!”
Een sirene, een zieke ligt in de ambulance gebroken
Muziek die getuigt van levenslust
Een beeld dat mijn zin voor harmonie kust
Oprechte woorden van hart tot hart gesproken
Een gebaar dat getuigt van liefde en respect
Moed om op te komen voor een kind
of wie ook maar zwak staat in de wind
in een wereld waar ’t recht van sterkste goed bekt
Dan komt het voor dat ik volgeschoten raak
uit herkenning van de zaak,
gevoel onder de oppervlakte, ligt nog braak,
waterlanders uit mijn kijkers stromen,
mijn vrouwelijke kant laat mij niet schromen.
Een stenen hart huilt niet
en zingt geen levenslied.