Foto's en andere waar
Je bent het niet gewoon, hè
zo in levende lijve
en dan gewoon maar wat
praten en aftasten en de wereld laten
voor wat het is, alleen maar
met z’n tweeën?
Er was misschien eens
een tijd en een jongen
– van ouder durf ik niet eens te spreken –
die nog zonder hoofd
het moment kon pakken
met een woord
en zelfs nog een kus of wat
Gelukkig tellen de jaren
niet in alle opzichten.
Niet zondermeer loop ik over water
Niet zondermeer ga ik te voet
Geef me de tijd die me niet gegeven is
en alsof het niets is verzet ik bergen
Laat me mijzelf achterwege laten
en ik sta voor niets
Kon ik met woorden een brug bouwen
dan was ik via de maan en de zon
al in de zevende hemel gekomen
en boven mijzelf.
Want er is geen tijd
geen tijd om stil te staan
geen tijd om voort te gaan
geen tijd voor nu
De tijd, die is er wel
ongrijpbaar, medegenloos, onzichtbaar
dus maken we tijd
en creëren we momenten
en de mooiste zijn dan weer
als we die tijd
die ongrijpbare, medogenloze, onzichtbare
dan vergeten
er daar dan niet bij stil staan.
sta ik met mijn mond vol tanden
als het jochie in mij vraagt
wat dan wel de zin is
– buiten deze –
van niet alleen maar dit leven
maar ook nog hemel en hel
al dan niet op deze aard
Met een beetje geluk
zo stamel ik
weet je er wat van te maken.
Wie leeft om te werken is een slaaf
Wie werkt om te overleven is er iets beter aan toe.
Wie werkt om te leven nog wat beter
Wie niet hoeft te werken om te leven, is nog net niet best
En dan heb je ook nog diegenen die voor hun werk leven…
Dan heb je wat omhanden en ben je nog gelukkig ook
En, voordat ik het vergeet, er is helemaal geen recht, geen recht op werk, geen recht op leven zelfs, dat wil zeggen, niet buiten de afspraken en rechten om die we zelf voor elkaar weten te boksen. Rechten, plichten en moraliteit: allemaal van menselijke origine. Niks absoluuts aan. Dat kan zowel verontrustend zijn, als hoopgevend. Hangt waarschijnlijk ervan af hoe je in het leven staat. Wel…
Lang geleden
of kort
– het is maar hoe je het bekijkt –
of het allang voorbij is
of het wel lijden was
– of hoezeer –
1968 was het jaar
het jaar waarin ik ter wereld kwam
en de uitkomst
die laat zich raden.
