Verscheiden
Eén van de zovelen
van de aarde verdwenen
en nergens meer
En nergens anders
dan op aarde in herinnering
niet tastbaar meer, niet hoorbaar
onzichtbaar, anders dan in beelden
Wie weg is, was gezien.
Erbarmen
Wie zegt dat?
Herfst, achter in de middag
Lever
Wil je nog wat zeggen?
zeg je dan soms
tegen jezelf
Heb je nog wat
op je lever?
Klopt het nog wel zo’n beetje?
Je leven? Je hart?
Tot genoegen
De wereld staat en valt
staat en valt
bij de bevolking
waar het allemaal ook al niet overhoudt
ik niet eens mijn weg zoek
mij staande houd
een weg voltooi
waarvan ik niet weet of het de mijne is.
Noten op zang
Mocht ik, ooit, heengaan
nog verder van deze wereld
dan ik nu al ben
al is die nog zo dichtbij
misschien wel altoos te dichtbij
mocht ik dan alsnog
alsnog een lied zingen
alsnog een dans opvoeren
een paar woorden nog
alsnog herinnering mee geven
laat het dan iets zijn
aan iets moois
al ben ik nergens meer
en gewetenloos.
De groente
Ik drink en spui woorden bij de vleet
In het licht van de eeuwigheid
maakt het allemaal geen biet uit
maar misschien – ja toch, zeker –
ben jij toch meer dan een krop sla.
Houvast langs de rand
die loopt langs de rand
van de afgrond waar ook ik
en waar ook wij
in de diepte zouden kunnen kijken
als ik liever mijn ogen sluit
en liever naar houvast tast
liever mij verlustig
liever mij behaag, mij vastklamp
aan jou, jouw huid, jouw warmte
liever innig dan verloren.

