peinst, voor kerst:op het schoolplein wordt de vrede bewaard, of gehandhaafd, doordat er volwassenen zijn die het gezag over de kinderen hebben en kunnen uitoefenen. Waren die er niet dan zou er veel meer ruzie zijn tussen kinderen, pesten en het recht van de sterkere, of dat nu fysiek is of door welke kinderen het sterkst kunnen manipuleren en meerderheden kunnen opzetten tegen de kinderen die afwijken van de – normaal geachte – norm.
Nee, vrede komt niet uit de loop van het geweer. Maar het is óók naïef om te denken, bij gebrek aan échte autoriteit(en) met gezag op het wereldtoneel, dat er door vredelievende opstelling de landen cq leiders wel weerstaan kunnen worden, die gewoon uit zijn op zoveel mogelijk macht en het dienen van eigenbelang (al gaat dat óók nog ’s vaak ten koste van het eigen volk van zo’n autocraat of despoot of dictator, hoe je die ook wilt noemen). En als er al ooit echt zo’n autoriteit zou kunnen komen, die in figuurlijke zin landen met de koppen tegen elkaar kan slaan of in de hoek zou kunnen zetten, zou kunnen afdwingen dat landen (en hun leiders) niet (meer) zouden vechten, dan zou die het liefst ook nog het goed met de mensheid moeten voorhebben en integer zijn.
Ja, zo af en toe en her en der heb je bv. vredesmachten door de internationale gemeenschap gedragen, maar die zijn alleen het resultaat van onderlinge afspraken van de “kinderen”, de landen zelf en helemaal niet van bovenaf opgelegd en duren ook alleen maar voor zover de belangen van die partijen worden gediend. Nee, als we terug keren naar de vergelijking met het schoolplein, dan zouden de landen (de kinderen) eigenlijk een buitenaardse macht behoeven of er zou een wereldmacht tot stand moeten komen, die écht machtig is op basis van middelen, zowel financieel als juridisch als militair, en die daarmee zaken écht in de hand zou kunnen houden. Maar dat is eng tegelijk. En voorlopig een utopie.
Het blijft schipperen met het bereiken of behouden van vrede: ik denk dat het reëel is en blijft om zowel altijd te proberen te blijven praten, maar tegelijk ook om zoveel macht te krijgen of houden, dat de boemannen in de wereld er niet toe zijn genegen om hun eigen machtswellust te botvieren op anderen, andere landen en/of volken.