
a) Als je eenmaal dood bent, dan besta je niet meer en is er niets meer van jou dat ook maar enig gevoel kan ervaren, zij het blijdschap, ergernis, boosheid of wat dan ook. En mocht je geloven in iets van een hiernamaals waarin je op één of andere manier zou blijven bestaan, dan lijkt het me de hel… als je je dan nóg druk zou maken over aardse zaken, zoals belastingen…..
b) Wie een erfenis krijgt boven een bepaald bedrag, die krijgt dat gewoon in de schoot geworpen, zonder ook maar enige extra inspanning of arbeid apart daarvoor te hebben verricht. Waarom zou wie dan ook recht hebben of een erfenis? Rechten zijn trouwens sowieso iets kunstmatigs, door de mens bedacht en nooit “van nature” . Dat terzijde.
Gewoon alle erfenissen geheel op één grote hoop en dan verdelen onder de mensen die er het meeste baat bij zouden hebben, die er niet zo best aan toe zijn. Dan zou het overlijden van de “upper ten” – of de upper 1 % – maatschappelijk écht zoden aan de dijk kunnen zetten. Dus het laten vervallen aan de staat is zo gek nog niet…

