Naar aanleiding van dit artikel in de Volksrant “Obesitas, de ommekeer: voedingsexpert Jaap Seidell blijft geloven dat de toename te stoppen is”
“Als veel mensen ongezond eten, is dat toch slecht voor iedereen? Dan wordt de zorg onbetaalbaar.
‘Maar het idee dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen keuzes overheerst – dat bestaat al sinds de oude Grieken. Zodra het in de Tweede Kamer over de voedselomgeving gaat, zal de meerderheid zeggen: ingrijpen vinden wij betutteling. Zelfs als het om kinderen gaat. Dan hoor je: dat is de taak van de ouders, de taak van de opvoeders, maar niet van de overheid, want mensen kunnen dat zelf.’
Klopt dat?
‘Het hele systeem is gericht op winst, op verkopen. De ondermijnende invloed van al die commerciële belangen is echt erg dominant. Dus nee: vrije keuze bestaat vrijwel niet. En maatregelen die mensen enigszins beschermen tegen schadelijke invloeden van de industrie worden vaak betuttelend genoemd. Maar de industrie heeft alle gelegenheid ongezond voedsel te verkopen. Dan gaat het over de vrijheid van ondernemen, of bij marketing, ook als die gericht is op kinderen, over de vrijheid van meningsuiting.’ ” bron: https://www.volkskrant.nl/…/obesitas-de-ommekeer…/
Peinst zelf even verder: we leven en groeien op in een samenleving, een maatschappij, waarin reclame en marketing de gewoonste zaak van de wereld zijn. Gewoon. Iets dat erbij hoort, iets van alledag, van het dagelijks leven. Het draait er niet om om te voldoen aan wat men nodig heeft om gelukkig te worden, maar – nog steeds – om de rijkdom van een minderheid te vergroten, te handhaven op z’n minst. Niet het grootste goed voor de meesten, maar het meeste voor de kleinste minderheid.
Reclame en marketing zouden ook nodig zijn, om mensen voor te schotelen welke – fantastische – mogelijkheden er allemaal zijn om uit te kiezen; om te weten wat er allemaal wel niet te koop is. Als mensen niet zouden weten wat er allemaal kan, wat je allemaal kan kiezen, dan zouden mensen toch maar een nodeloos armoedig leven leiden? Maar tussen helemaal geen informatie bieden over wat er allemaal – te koop – is enerzijds en anderzijds tot in alle haarvaten van ’t leven overspoeld worden, ongewild, met reclame zit natuurlijk een heel groot gat. Zeker met de moderne middelen van tegenwoordig – internet, IT – zou je mensen best alle informatie kunnen geven over produkten en diensten puur op basis van informatieverzoeken cq zoekopdrachten van de mensen, consumenten, zelf, vanuit het initiatief dus van mensen zelf; in plaats van reclame die elk moment, buiten het initiatief van mensen zelf om, inbreekt in het dagelijks bestaan.