Job Antoine

Dit zijn woorden:

Laat ik je kussen hier en daar
de knopen van je blouse
los en je ontdekken
stuk voor stuk
laag voor laag
doe je met mij
wat jij wil
tot op de bodem
we elkaar vinden

Laat ik je kussen daar
waar jij verlangt naar meer
Laat ik je kussen nu
dat jij komt op vleugels
Laat ik je kussen straks
als we liggen in overgave.

Dat zijn de woorden.

Bezig ik nog deze laatste woorden
voordat ik mijn waken opschort
totdat in de morgen ik word gekust
door de lief van mijn dromen

Heb ik het laatste glas genoten
valt er nergens meer op te drinken
dat meer zegt dan ik zoëven zei:
mijn lief, je bent toch het meest van jezelf.

Je weet toch, de woorden
die niet over mijn lippen komen
opgeslagen liggen in mijn hart
dat ook voor jou blijft kloppen

de weg die ik afleg
ook al gaat zij van jou
weet ik je aanwezig
tot wel of niet
onze voetstappen kruisen.

Een  meer zou ik je willen geven
en zo meer, als één daarvan
je dorst niet mag lessen
en als ook dat het gat niet vult
dan alle rivieren, alle zeeën
Mocht dat nog steeds niet baten
dan zou ik dat wel willen:
je terug te geven aan jezelf.

Ongekend nam je plaats
in mijn hart, in mijn denken
laat je niet meer los
dans je mijn wereld binnen
af en aan, niet te vatten
laten we ons lichaam spreken.