Job Antoine

Op de bodem van de zee
lag wel menig schat
En in de lucht vlogen wel veel vogels
De mens de aarde niet bezat
maar zat daar helemaal niet mee.

Ontmoedigd kan men raken
door al het geweld en de haat
maar steeds word ik verrast
zoveel moois er is…

In het schemerlicht
aarzelt ook mijn stemming
De doorslag geeft
het ontsteken van een vlam.

Er is geen woord, dat alleen
de betekenis van mijn verlangen draagt
Er is geen woord, zonder dat jij
het in je hart verstaat
Geen woord,
als het niet weerspiegeld wordt
in een gebaar

Enkel gedragen door de lucht
is het niet meer dan een verdichting
een golf die niet meer is dan dat.

De maan buigt zich over de avond
waar de sterren vanaf een afstand
hun licht laten schijnen over de halmen
die zich buigen naar de wind
de bomen die nietig reiken naar de hemel
en ik nog kleiner verlang naar meer
een zee van water opstuwt
een dam bezwijkt
een keer.

Zonovergoten en tegen het vlekkeloze blauw
steken de mensen af, de beesten en de dingen
Tel daarbij de geluiden op, die van de bladeren
die ritselen over straat, de roep van een meeuw
het gieren van een slijptol in de haven
het tikken van het touw tegen de vlaggenmast
en ik weet mij nauwelijks te bedwingen
stil te blijven staan, mij in de wereld te verliezen.

Tegen het vlekkeloze blauw en zonovergoten
steken het leven en de dode dingen tijdloos af
Ritselen de bladeren, wappert een vlag
voegt het geluid van een slijptol in de haven
zich naadloos in deze zomerse herfstdag.

Dit is de plaats te talmen
zich te laten gaan in walmen
Hier krijgt het slijk der aarde
ogenschijnlijk enige waarde
Menigeen mocht het al ervaren
met welk gemak men weet te klaren
dat dagelijks ritueel, het resultaat
van hoe men in dit ondermaanse staat.