Job Antoine

Als de zee wijkt dan wil ze
opkomen met groter gemak in grotere golf
voorbij het kussen van de kust lust ze
overrompelt ze en overweldigt ze
in wilde baren met wat in haar is gevaren
al het leven binnen handbereik
voorbij de stilte, die ondergaande zon, dat ochtendgloren.

Zag nooit een grotere bloem dan toen
ik werd opgetild en door het licht vloog
de bladerkroon van die boom opleefde
elk blad, op sterven na dood, opflakkerde
de zon doorliet recht in mijn oog, in mijn hart
en de schaduwkant de wereld alleen vervolmaakte.

De woorden zijn vergeven
de daden zijn gedaan
een ander verhaal valt te weven
als gedachten uit dromen gaan

waar flatgebouwen op handen lopen
een eend fluistert in je oor
een geliefde gaat je voor
raak je in de woestijn bezopen

stop je een trein met blote handen
een madelief uit je navel springt
legt de kermis je aan banden

midden op het plein een haan zingt
als vogelverschirikker in alle standen
je je door regenbogen weet omringd.

Half kaal toont de boom al
zijn takken, zijn bladeren
trillen broos hypnotiserend
in een gestage wind
nog even pak ik dit moment
voordat de winter tussenbeide komt
voordat het geraamte
zich onverbloemd laat zien
blootgesteld aan de kou
als wachter voor de zomer.

Berijpte velden groen, nevelflarden
boven de sloten, zolang als de zon
over het herfstlandschap veegt

Bladeren omcirkelen op de grond
de stam van hun boom
spreken van stilte
van een nacht als een droom.