Foto's en andere waar
Even helemaal niets, een leegte
waar ik geen enkele weet van heb
behalve als ik je dan zie
denk ik dat jij daar al verblijft
waar ik straks ook nergens ben
als je lichaam ademt en beweegt
zonder medeweten van jezelf
onschuldig en kwetsbaar
kom ik er ook, zo weer
voor het ontwaken aan.
Met woorden ik de afstand dicht
waar de materie weerbarstig in de weg
Dichtbij doe ik graag afstand
gebruik ik liever woordeloze taal
en maak zo een verhaal
waar woorden het moment geen recht doen.
De tijd heeft er geen oren naar
de tijd te laten varen
Nu zit ik mooi opgescheept met jou
een eeuwig heden te vergaren
De schikgodinnen weven naar hun zinnen
weet ik alleen maar te beginnen
in het hier en nu, niet anders
dan momenten voor elkaar.
Later kan ik ’t altijd wel maken
met jou in de morgen
Later is nochtans niet
’t moment om te vieren
’t moment de teugels te vieren
nu, een hartklop van elkaar verwijderd.
Onverwacht rood in de berm
alsof de herfst er nog lang niet was
bloembladen als crêpepapier
in de wind in lage zon
trok mijn blik terstond
mijn hart sprong open
allicht niet ongegrond.
Over de horizon zou men willen
wellicht als ’t doodstil is
men dan die pot met goud vindt
er aan voorbij gaat, dat geluk
rinkelt van voorbijgaande aard
zo’n boog in kleur ontspringt
als twee harten elkaar raken.
Een bloem niet langer bloeit
dan de tijd die ‘m is gegeven
Niet alle bladeren kleuren
prachtig naar onze zin
Geluk komt met gebreken.
Als uitslapen je niet is gegeven
de dag langer duurt en langer
je hart pompt en je denken
op routine draait, je voeten
wel gaan, waar eerder ook
en alles tegenzit, toch zomaar
wat moois voorbij komt
waar je hart dan sneller van klopt.
In tweezaamheid geborgen
binnen de armen van elkaar
de lijfelijkheid de geest raakt
vanuit een samensmelten
is het daar waar
de zee het land kust
een regenboog het land de lucht
de regen de woestijn
een bij een bloem
een zwaluw onnavolgbaar
een boom in blad en zonder
meer geworteld in de aarde
een vulkaan uiteenspat
een berg rust in de tijd
slijt en afvlakt in een zucht.
Mensen nog ’n toe, verdraaid
de geest verblind, een schoon geweten
gekozen, aangeleerd te negeren
dat die ander
een hoofd heeft en een hart
een leven dat net zo goed
geboren is en het af laat weten
als het bloed over straat spat
of als in vrede de dood aanklopt.