Al die achterklap en al te licht vermaak
Het is van de zotte
Het zijn de Romeinse brood en spelen
voordat dat rijk verrotte.
Klavertjes vieren
Koppig houden de klavers vol
en de boterbloemen, in de nazomer
houd ik de zomer in mijn bol,
ook al maakt men mij uit voor dromer.
Kleurig paars en geel temidden van het tanend groen,
herinner ik mij de zon en warmte van voorbije dagen,
fiets ik onder grauwe lucht opgewekt en koen,
weet ik het winters grijs daarmee te schragen.
Betrekkelijk goud
Een goeden dag, een gouden
toekomst ligt er in het verschiet
Zo wens ik u met heel mijn hart
Zoals u echter om u heen ziet,
is ’t het noodlot dat de meesten tart,
schiet de voorraad edel metaal te kort
en blijft geluk een wenkend perspectief
neemt men genoegen met een karig bord
te eten, zo nemen we voor lief
en in armoede denken we dan maar:
het komt vanzelf wel voor elkaar,
wanneer we niet van hetzelfde houden.
Wereld aan zijn voeten
Indringend kijkt de stand-by verlichting hem aan
Het kleine rode oog houdt stil betoog
dat er een hele wereld is buiten zijn kamer
Stil laat hij een traan
Vrij te kunnen gaan en staan
Vrij te kiezen te blijven of te gaan.
Klein groot babyleed
Zijn va ging weg alras
toen hij nog niet meer was
dan een lichaam met alleen
een lach, een traan en slapen bij de vleet
Geen herinnering plaagt daaraan mijn denken
Ik ken de aarzeling mijn vertrouwen te schenken
al te zeer, is het nu aan mij alleen
het achter te laten, dat babyleed.
Nu dan
De lucht roert zich met meer dan één wolk
De zon schijnt er fel tegen in
Het licht treft mijn hart hard als een dolk
en ondanks de dreiging krijg ik toch goede zin
zolang de bliksem mij niet weet te raken
en ik niet door kou wordt bevangen
zie ik het land fris en groen ontwaken
en mij rest niets meer te verlangen.
Eeeenig
Kom op man, zeg, dans
wat minder op jezelf
Kijk ’s niet alleen om je heen
en spring eens in het diepe
en begin desnoods een waterballet
als je leven om te huilen is.
Goedenacht
De dag is verstreken, de avond verstrijkt
ben ik de schemer toegenegen
wanneer de voorbije dag nog beklijft,
de nacht dient zich aan te leven,
die verbergt de rimpels en de plooien
die weer worden uitgewist
wanneer de tijd je alsnog schaart bij de dooien
en niemand je meer mist
(ook al zou je zijn vereeuwigd
in plaquetten, boeken of standbeelden levensgroot,
onherroepelijk vindt ook de herinnering de dood)
Schemer
Langzaamaan vervagen de kleuren
bij ondergaande zon worden ze meer en meer
alleen contouren, sterven ook de geluiden
zo langzamerhand en maak ik meer en meer
deel uit van het land vol verborgen leven.
Wellevendheid @ callcenter
De normaalste zaak: u stelt zich voor
wanneer u belt, ik sta er op.
Anders krijg ik van hogerhand een schop
als ik niet naamvraag. Wij zingen in koor:
het laat ons ten alle tijde koud
in welke omstandigheden u verkeert
het meeleven hebben we afgeleerd
de tekenen daarvan slechts bladgoud.
Als u niet zit te wachten op uw naam,
(en ik niet op die van u)
wat zou ik me druk maken
als er verder niets valt te verzaken
Vriendelijk met een gedeeld lijntje tezaam.
(Is dat als waarheid al te cru?)