Job Antoine

Op reis, op reis, wijs
om de zinnen te verzetten
Kost het bergen energie
Maakt het korte metten
met de vakantierust. Ik zie

ze terugkomen met verhalen
en meestal met een lekkere kleur
rijgt men vakantieërvaringen als kralen
aan de levensdraad te kust, te keur
Gaat men voorwaarts zonder dralen.

Werkt men zich de blubber
en stelt men zich flexibel op als rubber
dan gaat de rek er toch wel uit
en valt het niet te verwonderen:
men krijgt de drang zich af te zonderen,
of men gaat los en flierefluit.

Het is in mijn hoofd een drukte van belang
Al die stofjes, synapsen, prikkels gaan hun gang
Houden mij vast als mijn eigenste schat
’s nachts echter val ik steeds weer in een gat

Als ik door slaap wordt geveld
en alles wat volgens mij toch niet meer telt
terugkeert en dan aan de orde wordt gesteld
wat in soms bizarre vorm wordt verteld.

Toevallig is het dan wel niet
Soms ligt er betekenis in het verschiet
als je de droom onder ogen ziet
bij het ontwaken, of wanneer het later
begint te dagen.

Maar al die kronkels, ze zijn als het weer
Voor elke zucht wind is een verklaring
Elke bui, wat er aan vooraf ging
Wolken, druppels, damp, steeds meer en meer

Kunnen we het begin van het weer
nooit vinden, nooit en nimmer meer
valt er meer te zeggen dan voor een paar dagen
hoe het weer zich waarschijnlijk zal gedragen.

Een enkele grijze haar bij mijn slapen
Heel wat hoofdhaar moest ik al uit de afvoer rapen
Fijne lijntjes in de huid van mijn handen,
Geen kunstgebit, jippiejajee, nog voor mijn tanden
Wel weer een knie die tegensputtert bij wandeling bergop
Het zweet dat mij uitbreekt bij geringe inspanning
Het is de vergankelijkheid ten top.