Foto's en andere waar
Een goeden dag, een gouden
toekomst ligt er in het verschiet
Zo wens ik u met heel mijn hart
Zoals u echter om u heen ziet,
is ’t het noodlot dat de meesten tart,
schiet de voorraad edel metaal te kort
en blijft geluk een wenkend perspectief
neemt men genoegen met een karig bord
te eten, zo nemen we voor lief
en in armoede denken we dan maar:
het komt vanzelf wel voor elkaar,
wanneer we niet van hetzelfde houden.
Indringend kijkt de stand-by verlichting hem aan
Het kleine rode oog houdt stil betoog
dat er een hele wereld is buiten zijn kamer
Stil laat hij een traan
Vrij te kunnen gaan en staan
Vrij te kiezen te blijven of te gaan.
Zijn va ging weg alras
toen hij nog niet meer was
dan een lichaam met alleen
een lach, een traan en slapen bij de vleet
Geen herinnering plaagt daaraan mijn denken
Ik ken de aarzeling mijn vertrouwen te schenken
al te zeer, is het nu aan mij alleen
het achter te laten, dat babyleed.
De lucht roert zich met meer dan één wolk
De zon schijnt er fel tegen in
Het licht treft mijn hart hard als een dolk
en ondanks de dreiging krijg ik toch goede zin
zolang de bliksem mij niet weet te raken
en ik niet door kou wordt bevangen
zie ik het land fris en groen ontwaken
en mij rest niets meer te verlangen.
Kom op man, zeg, dans
wat minder op jezelf
Kijk ’s niet alleen om je heen
en spring eens in het diepe
en begin desnoods een waterballet
als je leven om te huilen is.
De dag is verstreken, de avond verstrijkt
ben ik de schemer toegenegen
wanneer de voorbije dag nog beklijft,
de nacht dient zich aan te leven,
die verbergt de rimpels en de plooien
die weer worden uitgewist
wanneer de tijd je alsnog schaart bij de dooien
en niemand je meer mist
(ook al zou je zijn vereeuwigd
in plaquetten, boeken of standbeelden levensgroot,
onherroepelijk vindt ook de herinnering de dood)
Langzaamaan vervagen de kleuren
bij ondergaande zon worden ze meer en meer
alleen contouren, sterven ook de geluiden
zo langzamerhand en maak ik meer en meer
deel uit van het land vol verborgen leven.
De normaalste zaak: u stelt zich voor
wanneer u belt, ik sta er op.
Anders krijg ik van hogerhand een schop
als ik niet naamvraag. Wij zingen in koor:
het laat ons ten alle tijde koud
in welke omstandigheden u verkeert
het meeleven hebben we afgeleerd
de tekenen daarvan slechts bladgoud.
Als u niet zit te wachten op uw naam,
(en ik niet op die van u)
wat zou ik me druk maken
als er verder niets valt te verzaken
Vriendelijk met een gedeeld lijntje tezaam.
(Is dat als waarheid al te cru?)
Luister ik naar muziek van jaren her en van eeuwen
uit alle windstreken, weet het mij te bekoren
In den vreemde echter sta ik toch verloren
Wat doe ik daar? Alsof ik voor de leeuwen
ben gegooid. Ondanks de beelden van tv en internet
weet ik amper samen te leven buiten mijn flat.
Na dit leven verblindend licht
een aanvang nam, komt fijn
na regen steeds zonneschijn
voordat het tot slot dan zwicht
geleidelijk aan of plots overmand,
houdt het daar op voor ’t verstand.