Zomaar voorbij
zo kan het zijn
zolang het niet voorbij is
en je nog de wereld ontmoet:
een glimlach, een blik, een woord
een lichtval, verstilde nacht bij maanlicht
een gierende storm en bliksem
– die je niet treft dan –
een merel, een kikker als de tijd daar is
en kinderen
al spelen ze niet met met hoepels
en is ook hinkelen uit de tijd
– elastieken ?
Niks weegt zwaar
als het op het laatst maar licht is.
Doorsteek
Plots kwam ik dat tussendoorpad tegen
en sloeg ik temidden van het stadgedruis
af en liep ik een eiland op van rust, over
de kleine brug over het achterafwater
achterlangs het lommerrijk, het verscholen
buurtje gelegen aan de Hereweg
Het moet er heerlijk zijn, zelfs in de volle hitte
als het zomer is, al is het maar
een minuut of twee, drie in het voorbijgaan.
Vanonder de dekens van weleer
“Wil je eens langs de afgrond scheren?”
vroeg Jonathan Livingston zeemeeuw
Loop er dan niet, daar op de grens
maar laat je gaan en vallen
Er is geen bodem
Je hebt een eeuwigheid de tijd
om je vleugels te ontdekken
om te ontdekken hoe de lucht
je de lucht kan geven
[Kus het leven]
Vissen
Opa hield van vissen
Ik niet zo
Zelfs al ving ik wel ’s wat
als ik terug kwam met oma
van een ijsje kopen even verderop
– in een park in Buitenveldert, Amsterdam –
en ik bleek dan opeens beet te hebben
zo’n glibberig zilverig wezen aan de haak:
het mocht me niet bekoren
Maar opa kon nooit fout doen.
Geharnast
Daar ga je dan, daar ben je
voor iedereen te kijk
Je wapent je al bij voorbaat
zodat zwaardslagen afketsen
en pijlen van je afvallen
Niemand die je ziet.
Barsten
Vermoeid stuurt mijn hoofd
mijn gedachten her en der
heen, voor zover het
nog tot zover komt.
Ondertussen neemt mijn hart
– vader en moeder van
mijn verlangen en mijn tranen –
de gelegenheid te baat
en wurmt zich, ontworstelend
aan het toom van mijn denken,
naar boven en vraagt
en vraagt en vraagt
vraagt los te gaan
met de golven mee .
Tegeltje – In het licht van alles
De wereld in een notedop [Van alle markten thuis]
En, wat mag het zijn?
Deze keer wat appels en peren?
Of toch maar druiven?
Het is het seizoen wel niet
maar we hebben de beste bewaard
voor ’t laatst
Gisteren nog kwam er een mevrouw
speciaal voor, helemaal uit
Noordwolde
– en dat met al die omleidingen,
kan je nagaan –
Ja de appels zijn wel klein dit jaar
Het klimaat hè, het klimaat
Oh, is de kleine mee vandaag?
Ja, vrede zou wel een mooi goed zijn.
Nieuwsverslaving
Waarom men wél veel nieuws blijft volgen (al dan niet over Oekraïne) ondanks dat men er zelf dan niet goed van wordt? Naast gewoon nieuwsgierigheid en/of belangstelling, dacht ik vanmiddag óók dat velen het nieuws volgens ergens toch uit onzekerheid over de toestand in de wereld en dus onzekerheid en wellicht zelfs angst hoe zelf daarin en daarmee te leven, vanuit het idee dan om door méér kennis dan meer greep te krijgen op leven en de wereld. Helaas voedt die extra informatie, al die (veronderstelde) feiten, denk ik juist de onzekerheid en mogelijk zelfs angst en werkt het dus eigenlijk zelfs net andersom dan men beoogt… : men beoogt met meer kennis meer gemoedsrust te verkrijgen, maar het vergroot juist de onzekerheid. Wellicht omdat een stortvloed en beelden zonder een (kennis)kader alleen ook maar dát is: een stortvloed… die men vervolgens zelf nog maar weer ’s moet zien te plaatsen…
Uit het hart
Schat, ik verzin je maar
in deze tijd, in dit leven
om me omarmd te weten
geborgen in mijn eigen spinsel.
