
Waar genomen [sentiment]



Jongen, het gaat niet aan.
Nee, dat klopt. Maar gaat dus tóch mooi door
al is mooi in dit verband
een doekje voor het bloeden
van de zoveelste wond in de loop van de tijd
van jongens en meisjes, van mensen voor zover
ze oud worden, misschien volwassen en heel soms wijs
Daar zijn we nog lang niet klaar mee dan
Nee, dat klopt. En het gaat toch ook móói door
zolang we elkaar maar blijven zien
een hand kunnen geven of meer
het moeten voorbij.

Laat het je warmte zijn
– leven, bloei –
dat ik voel
al kruipt het tussen kieren en barsten
al is het over afstanden van zover
ik weet dan
jij bent mij ook zoals ik jou
al zijn we nog zover
al verschillen we nog zoveel
als ik je warmte voel
branden we licht
al is het op.
Natuurlijk, als ik geboren zou zijn in Oekraïne dan zou ook ik smeken om échte militaire hulp en echt actief ingrijpen vanuit andere landen, bv. die aangesloten zijn bij de NAVO. Ik zou niets te verliezen hebben.
En ook hier in ’t westen zijn er (zat) die argumenteren dat we moreel gezien wel zouden moeten, want wat zijn onze zogenaamde westerse normen en waarden anders waard?
Noem mij cynisch, maar zelf denk ik dat wanneer het gaat om het handelen tussen staten, dat moraliteit niet of nauwelijks ooit echt leidend is geweest. Vaak wordt het handelen van landen bepaald door welbegrepen eigenbelang. Soms kan dat “mooi” samenvallen met naar buiten toe vooropgesteld moreel handelen. En ja, heel langzaamaan zijn er ook wel tekenen, stapjes die worden gezet naar ook meer wetten en regels, mensenrechten en moraliteit, op het vlak van het wereldtoneel (De VN, het Gerechtshof ). Maar hoe belangrijk ook, het stelt allemaal weinig voor, zeker vergeleken met hoe binnen landen zelf normen en waarden worden hoog gehouden en zijn vast gelegd in wet- en regelgeving, als het dus gaat om verhoudingen tussen burgers onderling, tussen burgers en bedrijven en tussen burgers en hun eigen overheid.
Het idee dat je op het wereldtoneel je normen en waarden zou verkwanselen door niet in te grijpen is denk ik daarmee een loze bewering: wat er nooit was – of nauwelijks – dat kan ook niet of nauwelijks teloor gaan. Waar mensen zelf wel waarden en normen hebben, geldt dat niet of nauwelijks – of nog veel minder – voor staten als het gaat om het handelen van staten zelf tov elkaar. (Pragmatisme en eigenbelang zijn dan eerder of openlijker leidende principes)
En dan hebben we nog het volgende gegeven: hoe groter, zo niet catastrofaler, de gevolgen van iets kunnen zijn, des te kleiner het risico daarvan men aanvaardbaar acht. Daar zullen mensen zelf ook nog wel hun normen en waarden in mee willen laten wegen, maar hoe zwaar men die wil laten mee wegen als het gaat om massale oorlogsdoden in ten minste heel europa (mogelijk tientallen zo niet nog méér mensen die omkomen) ??
En dan is er óók nog het volgende: dat zónder ingrijpen mogelijk heel veel Oekraïners omkomen, maar dat mét ingrijpen zeker net zoveel Oekraïners omkomen – Rusland zal écht niet zomaar zijn verlies toegeven en zich erbij neerleggen; in dat geval lijkt me zelfs reëel dat Poetin en zijn leger zelfs eerst nog wat tactische kernwapens inzetten in Oekraïne, zelfs al zou dat een vorm van zelfmoord zijn. En dat in het laatste geval, als we zouden ingrijpen, er zelfs nog dus veel en veel meer mensen zouden kunnen omkomen, ook buiten Oekraïne.
Wat dat zegt dus over ons hooghouden van mensenrechten en onze moraliteit? Wel, dat die, zoals gezegd, op het wereldtoneel, als het gaat dus om handelen van staten, hoogstens in de kinderschoenen staan en zelfs dat vaak al niet. Het is onvoorstelbaar, gevoelsmatig gezien, en ongelooflijk triest, bij gebrek aan betere woorden.
Nog eentje dan? Nog een woord?
Iets van zin? Betekenis?
Of toch maar nóg een hapje van de mousse?
Of liever een hand, een arm
om je schouders?
Woorden bij de vleet
juist als er geen woorden zijn
die recht doen
Soms zijn die woorden niet meer
dan een vorm van zwijgen
van ons mensen
die nu eenmaal hoofden hebben en tongen.
En dan val je
na het eten
of met bord op schoot
en na thuiskomst even op internet
Dan val je
in het nieuws
Dan val je
En dat is dan niets nog
met hoe diep en zwaar zij vallen
in oorlog
waar vaste grond
onder hun voeten weg is.
Ik wens dat ik kon bidden
tot zo Iemand – met een hoofdletter –
die alles goed kon maken
al was het nog zo slecht
Maar mij rest niets dan wensen
en soms een kaarsje of wat
alsof ik bid
terwijl ik het allemaal niet meer weet.
Het is hier stil, zelfs windstil
al hoor ik het geluid
van een wk-sprint schaatsen
vredig
Hier is het stil, zo stil
alsof het vrede is.
