Foto's en andere waar
Streel ik haar onverbloemde huid
Gepaard met fluisterzacht geluid
In een oogwenk haar oorschelpen rood
doorzichtig, zoek ik de warmte van haar schoot
Zijn we helemaal weg van elkaar
Komt de betovering tot een abrupt eind
Komt het leven weer vastomlijnd
Rest ons nog slechts één gebaar
De dag kruipt wederom in onze huid
Begint op bed met thee, beschuit.
Nu zou ik je wel naast me willen
Maar God mag weten waar Je blijft
En ook van Zijn, Haar of Dat bestaan
ben ik Onzeker. Maar wat wel beklijft:
als ik ooit Je Hart voel,
wis en warempel wordt Het een mooie Boel.
Heb ik het te kwaad
Hij is nergens meer
Althans, niet plaatsgebonden.
Leeg is jouw plek op mijn buro
en boven op mijn beeldscherm en tv
Leeg de vensterbank
Struikel ik niet meer over je voor het aanrecht
Jouw plek op mijn bed blijft koud
Kaal is het voor mijn huis
waar je mijn thuiskomst wachtte
De bank lijkt te groot zo zonder jou
Leeg mijn schoot
Hoef ik nooit meer naar je te fluiten
om je te roepen uit de buurt
Was je veel groter dan je er uitzag.
Aan de zon geef ik me over:
lig ik languit in het gras
of ga ik energiek door de dag
Maar nooit haalt de zon het bij jou
aan wie ik leven terug mag geven.
Kleur voor mij, kleur voor jou
Over een boog van regen
we als schijngestalten zweven
hemelhoog door het hemelblauw.
Aan onze voeten flonkering
die weerspiegelt ons gemoed
onze tongen proeven zoet
samen een gesloten kring
Omvat ik je zoals je mij omvat
in oneindige dans gevat
Meer en meer, verlang ik zeer.
Zo groen als jouw ogen
is niet het gras
Zo blond als jouw haren
de zon nog nooit zo stralend was
Zo wit je tanden bij een lach
hartverwarmd smelt ik weg, zo in mijn sas.
En als ik de warmte van je lippen streel,
ik heel mijn verleden met je deel.
Sta ik in rechte lijn met de zon
Zit ik met mijn benen gestrekt
Lig ik uitgestrekt en geef ik me loom
over aan haar warmte en droom
Op afstand van haar.
Ik drink je woorden in
Kan ik er niet in geloven
Zij het een voorzichtig begin.
Zie ik je niet in persoon
Je woorden, ik proef ze en de toon:
verdraaid, voor even weer ondersteboven.
Geef mij maar bij tijd en wijle
de rust om in stilte te luisteren
Geef mij maar zo af en toe
de stilte van de ondergaande zon,
van het water, stilstaand riet
Hoor ik mijn ademtocht
het kloppen van mijn hart
en het kortstondig kwaken
van een eend, gekras van een kraai,
van een vis die kringen maakt
als die even het watervlak raakt
of van ergens in de verte
door een open raam een kind
dat nog even tegensputtert
voordat ‘ie zich gewonnen geeft
voor die dag, de nacht betreedt
Geef mij maar dat moment van stilte.