Kijk, in de zon
kan iedereen wel dansen
– zolang haar warmte niet schroeit –
Maar dans maar eens in de regen
tot je warm wordt
en je vergeet hoe koud je was
Doorheen
Had ik handen en voeten
dan ging ik wel
misschien wel naar de top
van de Kilimanjaro of de Mont Blanc
als er nog sneeuw zou liggen
misschien wel naar de Amazone
als er nog onbegaanbaar woud was
misschien wel naar Washington DC of New York
mocht de vrijheid er meer zijn dan te koop
misschien wel hand in hand op het strand
van liefst toch dan Terschelling
mocht mijn hoofd zich ook nog voegen naar mijn hart
om voetstappen te gedenken
aan de vloedlijn weg gespoeld.
Ondertussen
Als het zo mooi is
dat je helemaal niks hoeft te zeggen
niets zoals:
Je mag wel blij zijn
dat je hier mag zijn
niet daar
waar je moet leven
in spanning, afgestompt of erger
Ah, leidt mij van het lijden af
troost me met schoonheid
met wat warm is en lief
misschien kan ik dan wat dragen
wat meer.
Opa
Je bent er niet meer
al een hele tijd niet meer
niet meer hier en daar
niet meer nu en dan
In gedachten ga ik nog met je
naar het geldboompje in de bank
naar de vijver om te vissen
naar het Amsterdamse Bos naar de eekhoorn
– die snoepte van je chocola-
naar de busreis door de stad
naar domino en sjoelen met damstenen over en weer
naar het vuurwerk in de avond – nacht? –
naar de slagerij langs de gracht
– al was dat ook wel met oma –
naar het Rijks(museum) en Artis (de dierentuin)
naar en in het Grote Bed in de ochtend
met het kleine Blaupunkt radiootje bij ons
Heel de wereld was klein, groots
Aan jouw hand
durfde ik verder, hield ik stand.
Zijdelings
Op de bank gezeten
– ben ik nou helemaal van de pot gerukt –
sla ik een arm om je heen
Maar de film is echt
waar jij te wensen over laat
Nu kan ik mijn gedachten
er nog bij houden
Mocht ik jou
daarentegen tegen mij aan
genesteld weten
wist ik me geen raad
Vereende krachten
Zou je nog een voet
naast me willen zetten?
Me je oor lenen?
Me de hand reiken?
Me aankijken?
Welja, joh
als evenknie en tegenhelft
wil ik toch niets liever,
maar voor dat zien
hebben we wel een spiegel nodig.
Voorbijgaande aard
Nog steeds ligt hier wat sneeuw
onderbroken door plukken land en gras
en de vele gestrooide straten en trottoirs
– maar mijn voetstappen kraken nog her en der
als ik op weg ga –
bij uitzondering
vergeleken bij het hoge noorden
en het allerdiepste zuiden aan de pool daar
en op die ene plek mag ik
de gele bloemetjes zien van winterakonieten
zo uit de wind
die nog waait uit het oosten.
Vraagteken
Was het een evenwichtsbalk of een koord
waarover ik vandaag de dag passeerde
met onder mij het water van mijn tranen
wachtend op mijn val, een duik
– dat laat zich raden –
mocht het geringe licht me te machtig
worden en ik hield het niet meer droog
Waar is mama, die veiligheid en warmte
zonder ook maar enig benul
van losse schroeven
laat staan van drijfzand.
Beste
Doe mij maar heel even
bijvoorbeeld van nul tot honderd
zonder rijbewijs
dit leven
hier op aarde, met licht en lucht en water
(en al wat dies meer zij)
waaraan geen waarde valt te geven
buiten die tijd en ruimte om
met een beetje hart
dat leeft
met een traan en lach
in een gedeelde oogwenk.
Baby Job
Geen idee hoe je ter wereld kwam
En zoveel jaren later
heb je haar op je borst
en op plekken waarvan je ook geen weet had
– en kalend anderzijds –
Veel te kort
om het allemaal te bevatten
en om dat leven te vullen
is ook nog zowat
Van die eerste jaren
geen herinnering
om van de buiktijd niet te spreken
van wat later zijn er flarden
– een beeld, een geur, muziekgeluid –
al te gemakkelijk te verwarren met de foto’s
en de verhalen die je kunt maken
daarvan en van wat je is verteld
Wat is er nodig
baby Job
dat je weet
tot in je vezels
dat je er zijn mag
al zou je falen, fouten maken
dat liefde al met al geen sprookje is?