Categorie: Gedichten

Je wilt wel worden geraakt
door schoonheid meegesleept
overweldigd zonder einde

Nooit meer dat gat in jezelf
en het gemis achter je laten

Komt het met een prijs
Het heeft z’n tijd.

–

Rode bloembladen,
een kortstondig bloeien
niet meer dan één keer
in het jaar, dat is genoeg
om vrucht te dragen.

Smeulend van binnen
jouw adem wakkert aan wat
nu te beginnen?

Vlammen oplaaien
eens te meer, terwijl we om
elkaar heen draaien.

Nu slaan we elkaar
gade, want bij ons twee is
ontploffingsgevaar.

Ben ik opgezadeld
met een grijs vermoeden
terwijl ik je in kleur zou willen
in levende lijve en ademend

weten
hoe en waar je je stappen zet
vandaag
en hoe je uit je ogen kijkt
nou
en of je wat gelukkig bent of niet
of zo
dat we elkaar de hand kunnen reiken.

Helder zicht, volop ruimte
ver boven mijn hoofd
hemelblauw, wolken, het leven
vliegt me hier beneden aan
liefst sluit ik mijn ogen even
blijf ik nog stil bij jou staan.

Ademt door
doet het licht aan
en de muziek
om zijn gemoed

Drinkt warme drank
waar hij van haar
mond zou willen proeven.

–

Na alle geweld
opnieuw het licht, de regen
valt, nooit uitgeteld.

Na de bommen, al het geweld
valt opnieuw het licht
valt opnieuw de regen
op de aarde
vergaat wat overbleef
uit het zicht
niet vergeten.

Geluidloze vlucht
schrik me echt rot van dat beest
adem opgelucht

is hij gevlogen
verblijf ik heelhuids heel blij
niet leeg gezogen.

We laten ze gewoon bloeien
rozen in de branding
van de zee, we worstelen
en komen boven, het zout houdt
ons niet tegen en de golven
tillen ons op, we zweven
ons bloed voedt
wat geen had gedacht
ooit te zien in het daglicht
de pijn voorbij, de vrucht
laat zicht raden.