Een vluchtige ontmoeting
was echt waar:
elkaar in de ogen zien
een kortstondige omhelzing
dat moment
hoe vluchtig ook
even alleen oprecht
oog voor elkaar.
Op de bodem
Hij draagt de zee in zich
die kolkt
sporen achter laat in zijn gezicht
zijn armen leeg blijven
zijn hoofd onberoerd
zijn geluid ongehoord
drijft op eigen kracht, blijft
zijn dorst ongelest.
Roerloos
De bodem droog valt
het waterleven naar adem hapt
terend op het laatste nat
in de verte de golven wachten
schoon te spoelen al wat kwam gelegen
wacht ik aan het strand
tot ik weer opgelucht kan ademhalen.
Weerkaatsing
De golven gaan hoog op
ik onderduik, de diepte in
waar niets dan stilte
waar het donker dan weer
verlangen doet naar licht
en naar nog meer
daarboven uit te stijgen
waar ik altijd alleen verbleef
mijzelf bloot te geven
kussen te delen vanuit het hart.
Stoffige bedoening
Niets dichter bij dan het lijf of
het moeten zijn gedachten zijn of
de gevoelens waarmee het gaat
gepaard, van die onstoffelijke dingen
waar ook al geen ontkomen aan is
die je ook bij blijven
tot het laatst
als ook wat je dacht meester te zijn
zijn eigen gang gaat
je onderwerpt aan nukken en grillen
totdat er niets meer rest
dan je laatste woord.
Waterloop
Als ik lopen kon over water
dan kon ik vast wel meer
en had ik zo je hart gewonnen
een regenboog getrokken
de hele aarde rond
een wervelwind die reikte
tot aan de maan
de zon
zou je altijd volgen
bergen
zouden wijken in jouw naam
Als ik lopen kon over water
de wereld zou vol zijn
van jouw schaterlach.
Zeer nabij ver weg
Zo ver weg kom je toch steeds dichter bij
laat de afstand zich steeds meer voelen
die ik opvul met verlangen, beelden
die de werkelijkheid teniet doet
Wat rest is een vraag voor de morgen.
Zijdelings
Van fantasme tot een spasme
zo ze me in de houdgreep heeft
zo heb ik dat nooit beleefd
zo zeer is ze nabij, ik kras me
knijp me stevig in mijn vel
het daglicht is heel hel.
Dagschade
Als je ogen branden
moe zijn van hun zicht
elk uitzicht verbleekt
en verwordt tot blik
dan heet het donker je welkom
als je de wereld buiten sluit
met je oogleden toe
en de nacht
onder je huid kruipt
en als ook het geluid
niet meer is
dan wat een droom vermag.
Beklonken
Er is niets poëtisch aan, aan
dat bonken in mijn hoofd
mijn ogen bloeddoorlopen staan
het is niets anders dan beloofd
toen glas na glas steeds werd geheven
om te proosten op gezondheid en het leven.