Foto's en andere waar
Talloos blijven immer nog de zaken
waaraan geen woorden worden gewijd
of vuilgemaakt in zwart of wit
Het zijn de zaken van alledag
die niet vermeldenswaard zijn
waarmee iedereen te kampen heeft
–
maar er zijn meer en meer narcisten
anders dan die met een vette knipoog
zichzelf ook wel eens te kakken zetten
–
Het zijn de zaken van alledag
van leven en dood die schrijnen
waarmee iedereen te kampen heeft.
Een masker hier, een masker daar
zo komt ’t in ’t leven wel voor elkaar
Soms krijg je een glimp mee door de gaten
voor mond of ogen, of je ruikt een geur
hoor je met de oren die zijn vrij gelaten
van wat er schuilgaat achter een open deur
Aan huid en haar heeft het nooit ontbroken.
Over de baren zit ik te staren
in een roeiboot te midden van een hele vloot
zielen, stuk voor stuk, zoekend altoos naar geluk.
Opeens is het nog hartstikke licht
ik kort geleden nog in het pikkedonker zat
zorgen dat ik mijn verlichting niet vergat
nu het gat tussen verleden en toekomst dicht.
Lieveheersbeestjes, lieve, mijn lieve beestjes, waar o waar
zijn jullie gebleven en hoe krijgen jullie ’t voor elkaar
om me elk jaar weer te verrassen
en te overklassen
Jullie doen nooit, zo lijkt het, zomaar iets
Van die doelgerichtheid ik graag iets biets.
Ben even op de zandtour:
daar draaien die korreltjes me een loer.
Ze bieden me een stevig bed
waar ik me uitstrek
maar hun gekners en geknars bij mijn kadet
benemen me allengs elke trek.
De wijn vloeit weer rijkelijk
daar heb ik behoefte aan klaarblijkelijk
En als ik dan te diep in ’t wijnglas kijk
waan ik me een koning te rijk
“Maar” zegt u dan tegen mij
Maar ik zeg nuchter:
echter is het heden mij meest nabij.
(Wees niet al te schuchter.)
Vlieg naar de maan, zacht
verdwijnt de dag uit het zicht
geef mij zomaar over aan de nacht
aan wat er in mijn dromen voor mij ligt
te wachten, waar gedachten tot niets vergaan
Wellicht moet ik er vannacht wel aan
geloven, maar dat geloof ik nu nog niet
Zo ja, men dat alleen in deze wereld ziet.
Vooralsnog ga ik er maar stil van uit
U, lezer, ik, schrijver, zitten in dezelfde schuit.
Kleurloos oogt het water zwart
in het donker spiegelglad
af en toe een rimpeling,
een suizen, een zachte plons,
niet meer dan dat
en weg ben ik.
O, kom er ’s kijken
zegt Mahmud tegen Sjerief
Dat geeft toch enige reden tot grief
zoals ze zich verrijken, de rijken
De rijken hier, de rijken daar
Het zal nog moeten blijken
hoe ze eindigen als lijken
Nu hebben ze ’t nog voor elkaar
De torens die ze bouwen
De reality-tv onafgebroken op tv
Afleiding, nauwelijks te verstouwen
Toch, we deden even hard mee,
dat is iets om op te kauwen,
maakten we deel uit van dat vee.