Foto's en andere waar
Het graan teneergeslagen
Daar aan de rand van de akker
Hoe graag zou je
de geknakte halmen stuk voor stuk
willen oprichten, maar
er is je geen tijd gegeven
geen eeuwigheid
deze oogst is verloren
het onrijpe groen voor de vogels
voor de aarde
wat rest
niet alleen, niet alleen
En de weg leidt
desnoods elders
ook al stuift het zand
ook al slaat de bliksem
naast je voeten in
ook al doorweekt de regen
je en schroeit de zon je
desnoods elders
waar ’t net zo goed
uitmonden kan in mooi.
Verregend zijn de dagen
tussen de druppels door
haalt men wel adem
een oceaan van lucht
Loop ik door, we door
gaandeweg de zon
onze huid verwarmt.
Het hoofd raaskalt opbeurend
ik mijn woorden neerkrabbel
waar de appels ver zijn te zoeken
de liefde is me verschoond gebleven
tot ze haar opwachting maakt
in vol ornaat bijt ik op een houtje
en kauw ik mij een toverstaf
en laat het woorden regenen
stukjes die wachten wortel te schieten.
Deed ik eerst mijn ogen dicht
en een moment later weer open
moest ik kort door het donker lopen
zie een knop en het was weer licht
Was het ook zo makkelijk figuurlijk
zat men nooit in zak en as natuurlijk.
Al zou ik de wind beheersen
had ik de bliksem in mijn macht
het gezag over de wolken
en ook de zon aan mijn wil onderhevig was
Ik zou het laten gaan
Nooit meer
zou een regenboog mij verrassen.
Zo diep kan je niet zinken
of er wordt licht gemaakt
in het donker van de zee
van al dat leven van heel
heel lang geleden
en van de zon die eertijds scheen
en ook de aarde diep, diep
diep onder water
tot uitbarsting komt.
Er was Nelis, er was Felix
Dolci vergezelt me nog
Dat hartzeer bij ’t verscheiden
Toch laat ik maar niet los.
Kinderen, kinderen, ouders
praat me er niet van
de schrik me om het hart slaat
kinderen te overleven.
Voetstappen in het wit, ik kijk
op en om mij heen en overweldigd
sla ik het gade, hoe het landschap
ook zonder jou zich openbaart
in stilte, geluiden zonder wanklank
zeg ik dank ook deze dag
van kou en de warmte, ik mag
die koesteren van binnen.
Een masker hier, een masker daar
zo komt ’t in ’t leven wel voor elkaar
Soms krijg je een glimp mee door de gaten
voor mond of ogen, of je ruikt een geur
hoor je met de oren die zijn vrij gelaten
van wat er schuilgaat achter een open deur
Aan huid en haar heeft het nooit ontbroken.
Over de baren zit ik te staren
in een roeiboot te midden van een hele vloot
zielen, stuk voor stuk, zoekend altoos naar geluk.