Foto's en andere waar
Laat de stilte langzaam aangroeien
één voor één die dingen doen
die een einde maken aan het dagelijks leven:
de verwarming laag
het licht en de muziek uit
het beeld op zwart
laat de nacht
maar komen als mijn gedachten afdwalen
zoals het pluis van paardenbloemen
alle kanten op waait
en weet ik niet waar een plek vinden
ontkiemen in een droom
voor één nacht.
Mochten mijn vingertoppen
de jouwe raken
en vandaar vanzelf verder gaan
mochten mijn lippen
zo heel licht
die van jou beroeren
mocht ik in jouw blik
verdrinken
ik nooit eerder
mij zo levend wist.
de velden liggen vlak
waar de bergen van eertijds
afgesleten
oceanen, zeeën, ijs of wind
maakten
dat ik je nu van verre zie.
In de plus wil ik noteren
dat ik immer nog kan begeren
al het schone dat mij raakt
de wereld wat dat betreft niet verzaakt
Anderzijds, die wereld is wel wat leeg
ook al vloeit de wijn al rijkelijk lang
ik daarmee de liefde niet vervang
Kan ik minnen tot ik een ons weeg.
In het hart van het land
is mijn hart gelegen
Aan zijn kust
mijn verlangen aanspoelt
Op de berg
kijk ik uit naar mijn lief
Met het water
van de beken en de rivier
stroomt mijn liefde naar je uit.
Jouw dag de mijne niet is
hoe die ook valt
als een jas om jouw schouders
met of zonder das
we hem een beetje kunnen delen.
De mist zo laag bij de grond
de koeien zweven in mijn blikveld
bewaar ik afstand en houd mijn mond
voordat zo’n kop me de huid vol scheldt
wellicht dat ik zelf ook wel in hun ogen vlieg
als ik op wielen voorbij kom sjezen
maar bij hen valt altijd al wel te lezen
die blik van verwondering, alsof ik lieg
als ik zeg: het doet geen zeer
het is alleen maar je melk die ik begeer.
De mist zet op en de kou kwakkelt
de levende have met hun hebben en houwen
zich spoedt op weg naar huis
de dag zit op de wip, de avond
allengs aan gewicht wint, de nacht
houdt zich schuil om de hoek
de morgen nog een blokje om is
Ben jij daar, lezer, nu alleen
ben ik toch een beetje dichterbij
dan als deze zinnen verloren gingen
aan de leegte, het dan iets leger scheen.
De kou went wel, maar liever
zou ik wennen aan de warmte
en de vonken over en weer
tussen onze lichamen
ogen en woorden
in de greep van verlangen
mijn liefste
Een chocolaatje
is ook maar je dat.
Zij niet in mijn nabijheid is
mij haar kussen ontbreken
haar aanraking, het strelen
wederzijds en het vast omklemmen
mijn oog zich niet verliest
in de aanblik van de ronding
van haar mond, haar schouder
het kuiltje in haar hals, de welving
van haar dijen en hoe ik niet
haar borsten lik en zachtjes bijt
hoe zij mij grijpt en knijpt
en hoe we niet bij zinnen
van geen ophouden weten
en we niet meer weten
waar onze lichamen
eindigen, beginnen
lippen elkaar raken
tongen warm in de holten
elkaar proeven
elke oneffenheid koesteren
het zweet, het vocht
de lijfelijkheid die voert
ten top, het samenkomen
hoe dat niet, van dat verlangen
ja, daarvan
men geen chocola kan maken.