Job Antoine

Ik leun er tegen, tegen
de wind op het strand
die over de duinen
die over het land
die mijn schreeuwen meeneemt
als was het niets
die mijn ogen doet tranen
Manshoge golven aanstormen
voor mijn gezicht
Het zand dat ik opgooi
in een oogwenk verdwenen.

Sluit ik zo mijn ogen, ik nog even draal
voordat ik mij laat overmannen
door de slaap waarin ik je node mis
moet ik mij met dromen tevreden stellen
Of ik ze herinner? Dat is de vraag.
Kom. We vatten de tijd, de wereld bij de kraag!

Worstelde mij naar boven door het zand
naar boven naar de duintop
de wind blies het in mijn haar
boven zag ik beneden de zee bewegen
met nodig misbaar
zag ik de golven keer op keer
zich verheffen en stukslaan op het strand
boven op het duin
stond ik wankel in de wind
de lucht al even grijs als de zee
die alsmaar vloeibaar bleef.

De lucht is hemeltergend
Een zwaluw bokst
tegen de wind in
Geen mug te bekennen
Het beneemt mij de adem
de kringloop van de aarde
De dood spint haar garen
bij ’s levens woelige baren.

Zij haar mond opende
ik dekte hem af met kussen
Zij haar ogen sloot
ik fluisterde haar naam

De regen over het land stoof
Onder een boom verscholen
Mijn gedachten de vrije loop
Totdat de wolken braken

Het licht mij maande
Het land nog nat
Kon ik het velen
Zag ik het allemaal

En groette de toevallige passant,
de wereld waarin die zich bewoog.

Verongelijkt nam ze woorden in de mond
die hoezeer niet persoonlijk bedoeld
wel ergens op waren gestoeld
’t sarcasme zijn weg er doorheen vond

Liet ik graag een stilte voor zich spreken
Ons vriendelijk gedag deed de zon verbleken .

Met mijn armen op mijn rug
en handen in elkaar gehaakt
kom ik een heel eind weg
met het idee dat ik niet alleen ben
en in het hart daarvan ben jij
mijn tred voor even licht, dan zwaar.

Glij langzaam weg,de fadozangeres
blijft zingen, zingen, de noten
ritselend ontspringen aan gitaarsnaren
mijn oren bereiken, met gesloten ogen
op de bank, gevouwen handen
in mijn schoot, ik het gevoel verlies
van links of rechts, mijn handen

hebben de warmte in hun vingers
houd ik het verlangen in mijn hart
een moment in weemoed gevangen.

(Katia Guerreiro – Segredos  / http://youtu.be/2FJqvU24Soo )

Kijk mij toch eens nergens iets van aantrekken:
geen das, geen pantalon en ook geen moccasins
geen shirt met een coole opdruk
geen sokken met een tekenfilmfiguur
of met een modieus streepje, ruitje of enig
ander verantwoord patroon

Kijk mij toch eens met afgezakte broek
met gaten en kreukels, een piercing hier en daar
ongewassen haar dat uit de band springt
en schoenen die geen naam mogen hebben

Doe echt mijn best schijt te hebben
aan wie in de pas loopt.
Gaaf hè: er zijn er van ons steeds meer.

Tussen lucht en zand beweegt de wind
Maak jezelf licht en laat je
laat je gaan en optillen als een blad
dat omslaat
Zie waar dan je zinnen landen.