Weet je wat je zou willen zeggen, Job
– nou?
als laatste woorden?
– Nou, dat weet ik niet hoor
Misschien, als er dan iemand is
die luistert
en als die een mens is, zo’n beetje
zoals ik, misschien, misschien dan wel
“ik hou van jou”
Of anders houden we gewoon
elkaars handen vast
een hartklop van elkaar.
Oeps
Mocht je me
willen vasthouden
al is het voor even
– een levensspanne eventueel
maar dat is eigenlijk ook ’t zelfde –
dan smelt ik
een ijsje dat zo graag
een kooltje wilde zijn
schipperend zonder stuur
de steven gewend
Waarnaar: dat mag god weten.
Overpeinzing nav een aflevering van Frozen Planet
Viel net in tv-programma https://npo.nl/…/fro…/seizoen-1/frozen-planet_5/afspelen : Natuur op 2: Frozen planet
Vrede op aarde? Veel geluk ermee… als over een jaar of 50, 100 gletsjers in de Alpen en de Himalaya (zo goed als) zijn verdwenen en rivieren niet meer gevoed worden door ijs, maar alleen door (rampzalige) regenbuien, als niet alleen de 11-stedentocht een vaag sprookje uit het verleden is geworden, maar ondertussen kustgebieden – ook met miljoenensteden, inclussief een gebied als westelijk, noordwestelijk Nederland – ook onleefbaar worden… Lees verder “Overpeinzing nav een aflevering van Frozen Planet”
Aanzoek
Mocht je voorbij komen
maar niet echt voorbij
en als we elkaar dan stilaan zien
enzo
mogen we dan
al is het met kloppend hart
– dat mag ik hopen –
met een kus een vrijheid
bezegelen zonder ring
in vertrouwen
dat geen naam mag hebben.
Op
Gerda, Judith, Marlies en Menthe
– schooltijd –
en nog een Gerda
Jorien, Annet, Saskia, Nancy, Jacqeline, Esther
– later –
Meer dan de vingers op één hand
aan de ene kant, maar anderzijds
meer of minder dichtbij op afstand
wederzijds genoegen een zeldzaamheid
gesloten.
Stel
nou eens
dat een Taylor S.
dat een Albert E. of een Isaac N.
dat een Vincent Van G.
dat een Johan C.
of voor hetzelfde geld
een Stromae, een Bach of Vivaldi
een Edith P.
toch niet hetzelfde zijn of waren
als hun waren,
die voortleven, vooralsnog
bij de gratie van ons onderscheid
– wacht, laat ik Marco B. niet vergeten.
Over schaalgrootte van beschavingen
Elke beschaving ooit ging ooit ten onder. Maar die beschavingen waren dan niet wereldomspannend (aardeomvattend). Er waren toch wel weer andere beschavingen die – misschien zelfs tegelijkertijd – konden opbloeien, naast elkaar konden bestaan; wellicht van elkaar gescheiden ook door oceanen en/of anderzins zo goed als onoverbrugbare (of nauwelijks te overbruggen) afstanden. De huidige beschaving – laten we het met alle hoogmoed maar “de westerse” (consumptieve maatschappij obv empirische wetenschap) noemen – is echter wereldomvattend….
– Zuinigheid met vlijt; misschien is dat zo gek nog niet
Majeure schreden in mineur (of omgekeerd)
Mama is nog maar kort hier
Net zoals ik, al is de kans groot
dat mijn (te)kort even langer duurt
En pa? Van ’t zelfde laken en pak
hoewel die geenszins van jasje-dasje
houdt, daarin nog niet dood gevonden
wil worden; wat ook niet geschieden zal
Niet dat ik weet heb
van dat grote wanneer en hoe
al is dat eigenlijk van alledag
net zoals daags die kleine mensjes
worden geboren en eigenlijk ongewis
altijd maar de toekomst tegemoet gaan
150 jaar! Of wacht: 200 !
Die tijd wilde ik wel
dat die mij zou zijn beschoren
En een heel klein beetje nog steeds
mits in goede verstandhouding
als je begrijpt wat ik bedoel
– ik hoop dat heer Ollie en Tom Poes mij overleven.
Denkertje Dap
Goedgekeurd. Dat was ik
En toen ik dienst
wilde gaan weigeren
– want of ik aan de leiband van hogerhand
een steentje wilde bijdragen
aan dood of verderf van een vijand
daar wilde ik dan toch wel zelf over beslissen –
werd ik erkend
– kom daar maar ’s om in een dictatuur oid. –
maar kreeg ik nog eerst even uitstel
van vervangende dienstplicht
zoals dat werd genoemd
om te gaan studeren
Aan mijn studie filosofie
bezweek ik na mijn propedeuse
Toen mocht ik mij laten afkeuren
met wat voeten in de aarde
voor die vervangende dienstplicht
en kreeg ik S5
en kon ik proberen iets van een leven
anderszins op te bouwen
met wat vijven en zessen
Tegenwoordig loop ik vaak
langs aan de ene kant
het terrein waar de kazerne ooit stond
waar ik nog werd goed gekeurd
een jaar of zeventien jong
waar nu een nieuwe buurt is
met o.a. vrijstaande panden langs de Hereweg
en aan de andere kant
langs de gebouwen van de opleiding HBO
milieukunde van eertijds – het Van Hall –
waar ik nog gediplomeerd werd tot ingenieur
Nooit dacht ik aan hoe het zou lopen
Dus anders dan gedacht?
Zover ben ik nooit gekomen.
Vioolspel en mineur
Je kwam aan
en we dronken een koffie
dicht bij het hoofdstation
Je moest verder
en buiten ons mocht niemand weten
van ons twee en hoeveel
hart we deelden
Daar bleef het bij
Alweer een gepasseerd station.