Weet ik veel [jeuk]

Ik krab me op mijn hoofd
En dat terwijl ik weet
dat a) dat begrip “ik” ook maar
een begrip is dat het gemak dient
dat b) ik uit cellen besta, uit atomen en zo meer
zoveel meer dat er eigenlijk niets van overblijft
tot in de eeuwigheid en amen
[ook ‘niets’ en ‘alles’ vooronderstellen al een wereld
van dingen, terwijl er – nou ja – niets is
of toch alles
Ach, weet ik ook veel. ]
 
Los daarvan allemaal
kun je liefhebben, haten
boos zijn, onzeker
vertwijfeld, verlangen
naar bijvoorbeeld vertrouwen
steeds maar vragen om bevestiging
van zelfvertrouwen tot overschatting
En, oh, angst, laten we de angst niet vergeten
de aanjager van alle leven
en soms ook in de brouwerij.

 

Op de feiten

Al is de waarheid nog zo groot
als jij ‘m tot je neemt
is ’t aan jou of je ‘m claimt
of terug verwijst in de schoot

waar de feiten sudderen inderdaad
tot de wereld jou zelf een bloedneus slaat.

Van één tot zes

Lang geleden
of kort
– het is maar hoe je het bekijkt –
of het allang voorbij is
of het wel lijden was
– of hoezeer –
1968 was het jaar
het jaar waarin ik ter wereld kwam
en de uitkomst
die laat zich raden.

Allicht [ Licht is er alleen voor wie niet blind is ]

Hoorde je?
Zag je ?
En vernam je er iets in van betekenis?
Al weet je dat zelfs de tekens
bijvoorbeeld E = mc2
voor velen niets zijn
zelfs geen tekens
zoals grotschilderingen ooit
niks betekenden voor wie het niet verstond
zoals bijvoorbeeld een goudvis
Mijn geluid en elk geluid
verstomt als het niet een weerklank vindt in jou.
Niets is er dat betekenis heeft
tenzij verstaan
zelfs als zou het verkeerd zijn begrepen.

 

5 terabyte

Van vroeger
ben ik weliswaar
Maar ik kwam in een tijd terecht
waar de verwarming reeds ging op gas
waar massacommunicatie al opgeld deed
zij het via krant en radio, een beetje tv
De wereld was nog net en scherp verdeeld
en we waren slechts met vier miljard
Lustig planten we ons voort
waar de dood nog een zekerheidje is
voor zolang als het duurt
en koop ik 13,9 miljoen 5 1/4 inch-floppydisks in 1 x
als het ware.

Van los zand naar vaste grond

Hadden we te maken met de pest, of zoiets, dan was het allemaal veel duidelijker geweest (wat te doen) en om je aan maatregelen te houden; dit corona is gewoon niet ( nog niet?) ernstig genoeg, bedreigend genoeg… blijkbaar. Hoewel je ook tijdens de pestepidemieën – van eeuwen geleden – ook “wappies” had die het verwelkomden (als zijnde straf van god oid. e.d). Tegelijkertijd: wappies zijn niet heel anders dan jou of mij. Ik denk dat de ideeën die men aanhangt – of die nu geaccepteerd zijn of niet – vaak ideeën zijn, waarbij men in staat is om door te gaan met leven, waarbij men ten minste iets van vaste grond ervaart… Dat betekent niet dat men in elk veronderstelde vaste grond maar moet meegaan, maar wel dat men misschien kan erkennen hoezeer we allemaal vaste grond onder de voeten nodig hebben… en met enig begrip op eventuele misvattingen kan reageren…. of zelfs accepteren.

 
 
 

Mensen zijn net dieren

Mensen zijn net dieren; er niet op gebouwd om hun gedrag aan te passen als het niet in hun eigen belang is, dan wel in het belang wat ze als hun eigen belang ervaren (bv. voor eigen kinderen, ouders, familie…. landgenoten… rasgenoten 😕 )
Neem dat maar als reëel uitgangspunt (in weerwil van eeuwen- of millennia lang geïdealiseerde, gepredikte naastenliefde)

 
 
 

Kloven overbruggen of niet

Regels beperken maar geven tegelijkertijd ook juist vrijheid: zonder regels zou het een chaos worden en daarmee zou iedereen en ieders vrijheid behoorlijk te lijden hebben. (de spreekwoordelijke uitzonderingen daargelaten)
Het punt is “natuurlijk” dat alleen “geïnternaliseerde”, of ten minste gedragen, volmondig geaccepteerde regels niet als beperkend, maar als een (goed, vanzelfsprekend) gegeven worden ervaren.
Vroeger hadden veel mensen gewoon maar de regels te accepteren; de meeste hadden niet de tijd en de vrijheid om zelfs maar stil te staan bij wat vrijheid, vrije keuze, maar zou betekenen. In het huidige tijdsgewricht – om dat woord maar ’s te bezigen 😉 – hebben mensen onderhand wél die tijd en middelen. En dan blijkt dat er nog een lange weg te gaan is – nog langer dan toen het allemaal nog krap en minder was – om te komen tot overeenstemming over welke regels we willen… én hoe we dan verder willen als we toch aan verschillende regels (geloofsovertuigingen, idealen, visies, normen, waarden) de voorkeur geven…..
Sommige kloven moet je niet willen dichten, denk ik dan maar. Lastig is dan wel weer dat je soms zou willen dat er gewoon kloven zouden zijn waar men fijn aan weerskanten elkaar in vrede zou kunnen laten; dat leven en laten leven….

 
 
 

Het mag bekoren

Ook mij is een leven beschoren
zolang ik me niet wegscheer
ben ik niet verloren
En al schuim ik niet de straten af
liggen mijn wilde haren al in ’t graf
mijn dagelijks doen en laten
geven me mijn natje en mijn droogje
Het is straf:
het mag bekoren.

 
 
 

Verscheiden

Eén van de zovelen
van de aarde verdwenen
en nergens meer
En nergens anders
dan op aarde in herinnering
niet tastbaar meer, niet hoorbaar
onzichtbaar, anders dan in beelden
Wie weg is, was gezien.